In Penny Marshalls film The Preacher's Wife mag Denzel Washington gezant van God spelen; in Michael, in een regie van Nora Ephron, valt de beurt aan John Travolta, vers van het megasucces Phenomenon. Travolta de neemt de rol van aartsengel Michael op zich. Hij werd door De Grote Meneer zelf naar de aarde gestuurd voor een finale opdracht en wil het er dan ook voor de allerlaatste keer eens goed van nemen. Het gevolg laat zich raden: Michael is een engel met een stoppelbaard en een voorliefde voor tabak en alcohol. Om nog maar te zwijgen van zijn passie voor het vrouwelijke geslacht.
Daarnaast is er het drietal medewerkers van een sensatieblad die - enigszins sceptisch - in contact komen met Michael en hem naar hun thuisbasis mogen begeleiden voor een kanjer van een scoop. Twee van hen (vertolkt door William Hurt en Andie MacDowell) kunnen elkaar echter levend villen. Onderweg mag Michael het occasionele mirakeltje uitvoeren en voor de rest zijn pluimen verliezen. Dit vormt de basis voor een road movie met elementen van (slik) romantiek en komedie.
Het enige positieve wat er over deze miskleun te vertellen valt is dat Travolta het er nog erg behoorlijk van af brengt. Hij slaagt er met gemak in de sympathie van de kijker voor zich te winnen, maar zelfs dat kan de film niet van de ondergang redden. Michael is namelijk zo'n film die overkomt alsof iedereen totaal ongemotiveerd en ongeïnteresseerd zijn lijntjes afleest. En bijgevolg kan het ook de kijker geen ene moer schelen. William Hurt is zelden zo slaperig geweest en kan stukken beter en Andie MacDowell speelt zoals steeds weer de rol van onuitstaanbare arrogante tante (al veel te vaak gezien in films gaande van Groundhog Day tot Green Card en volgens ons nauw aanleunend bij haar persoonlijkheid).
Een gimmick als de vleugels van Michael wordt opgeblazen tot een heus lokmiddel. Er wordt zelfs een keer of twee verwezen naar een vliegende Michael. Dit tonen had het geheel misschien wat interessanter kunnen maken, maar nee hoor, zelfs dat wordt ons niet gegund. In de plaats daarvan moeten we eens te meer de zuurpruim van MacDowell verdragen. Nora Ephron mag dan al onklopbaar zijn in het bedenken van romantische formules (When Harry Met Sally, Sleepless in Seattle), maar met deze situatiekomedie slaat ze de bal behoorlijk mis. Ze vertelt haar op zich al weinig boeiende verhaal zo oeverloos saai dat je engelengeduld zal moeten uitoefenen om deze film door te komen zonder van pure verveling een ongeluk te begaan.