Aan de basis van Grace of my Heart ligt de voorgeschiedenis van het legendarische gebouw Brill Building in New York. Deze historische plaats vormde het middelpunt van de muziekindustrie in die stad in de jaren vijftig en zestig. Vele hits komende uit die twee decenia werden gecreëerd door vele talentrijke maar piepjonge componisten in Brill Building.
Om dit eerbetoon iets levendiger te maken, werd ervoor gekozen om alles te laten gebeuren vanuit het standpunt van een fictief vrouwelijk personage. Het betreft de jonge, levenslustige Edna (Illeana Douglas uit Cape Fear en Quiz Show) die onverwacht haar geboortestreek Philadelphia verlaat en richting New York reist. In die bruisende stad hoopt ze een carrière uit te bouwen als jazz-zangeres. Tijdens één van de vele audities wordt ze opgemerkt door de ambitieuze producer Joel Millner (John Turturro uit Barton Fink en Quiz Show), wiens kantoor gevestigd is de Brill Building. Hij weet Edna te overtuigen om zich voorlopig te beperken tot het schrijven van nummers voor anderen en haar eigen naam te veranderen in het beter klinkende Denise. Ondanks het grote succes van haar werk als vrouwelijke componiste blijft ze verder dromen van een eigen volwaardige loopbaan. Maar ook in haar privé-leven verlopen de dingen zelden zoals dat zelf zou willen. Geen van de verschillende huwelijken brengt rust of stabiliteit in het leven van Edna.
Grace of my Heart begint goed met een frisse weergave van de diverse muziekstijlen uit de jaren vijftig en zestig. Maar na korte tijd wordt het duidelijk dat deze film het zoveelste oubollige drama is dat op ons losgelaten wordt. Was regisseuse en scenariste Allison Anders misschien alleen maar geïnteresseerd in het weergeven van alle mogelijke ongelukken in het leven van Edna?
Als parodie op het genre van het muzikale drama zou Grace of my Heart best vermakelijk zijn. We vrezen echter dat alles bloedserieus bedoeld is. De film, geproduceerd door Martin Scorsese nota bene, kon rekenen op een groep van uitstekende acteurs en actrices, waar echter weinig mee gebeurt. Noch Matt Dillon (To Die For) noch Eric Stoltz (Rob Roy) als respectievelijke echtgenoten van Edna maken enige indruk met hun stuntelige prestaties. Sommigen reageren, terecht, met afgrijzen op het acteerniveau van de Amerikaanse actiehelden als Sylvester Stallone, maar vergeleken met John Turturro's vertolking als een groot talentenjager verdienen de bovenvernoemde heren allemaal een oscar voor beste acteur.
Bij Turturro volstond het blijkbaar om hem een valse baard te geven om van de man een volwaardige hippie te maken. Nergens vinden we iets realistisch terug dat kenmerkend is voor de woelige jaren zestig. Het camerawerk is niets meer dan het verzamelen van mooie plaatjes. Een dramatische scène, zoals de echtscheiding van Edna met Howard (Eric Stoltz) komt nauwelijks over. Hoe slecht Grace of my Heart is als film, zo goed is de dampende soundtrack die tot stand kwam onder de bekwame leiding van Larry Klein (produceerde onder meer albums van Joni Mitchell). Deze cd bevat een aantal originele nummers uit de jaren zestig maar voor het grootste gedeelte werd er nieuwe muziek gecomponeerd. Het vocale gedeelte van Edna's figuur werd verzorgd door Kristen Vigard. Het is dus ideaal om de film te beluisteren in de plaats van hem te gaan bekijken of nog beter, vergeet deze onbenullige prent en koop de soundtrack.