Met de film Tierra maken we kennis met de man Angel die voortdurend twijfelt aan zijn eigen identiteit. Angel leeft in twee werelden. In de ene leefwereld is hij een normaal werknemer voor een chemisch bedrijf; de andere kant van zijn karakter neigt meer naar het niet-aardse. Angel is er heilig van overtuigd dat hij een engel is met een bijzondere opdracht. Hij ontvangt boodschappen van een geheimzinnige stem uit de hemel die zijn volledige bestaan regelt. Als insectenverdelger wordt hij door zijn werkgever naar een dorp gestuurd. In deze streek, die ook nog te lijden heeft onder verschrikkelijke stormen, voelt Angel zich onmiddellijk aangetrokken tot Mari en Angela. De twee vrouwen zijn wel erg verschillend. Mari is een jonge sensuele mannenverslindster terwijl Angela een meer teruggetrokken type is. Precies het uiteenlopende karakter van beide vrouwen benadrukt de aanwezigheid van een gespleten persoonlijkheid bij Angel.
Tierra is een film die niet gemakkelijk te omschrijven valt, laat staan te begrijpen is. Het is best om gewoonweg alles op je te laten afkomen. Door het gebruik van het complete scherm (scope-formaat) wordt de kijker echter in de watten gelegd. Deze Spaanse film zit vol met weelderige beeldcomposities die zalig zijn om te bekijken. Zelfs een doorgewinterde cinemabezoeker moet toegeven dat teveel films de neiging hebben om alles te verklaren van wat er gebeurd. (via een voice-over stem). Waarom zijn films als The Usual Suspects en Lost Highway zo genietbaar? Misschien is het wel de sfeer van geheimzinnigheid die het succes verklaart bij het publiek.
De 39-jarige Julio Medem weet ook elke keer opnieuw de kijker in de war te brengen met verspringende beelden en een complexe verhaalstructuur. Het is bijvoorbeeld zelden duidelijk om te weten in welke gemoedsstemming Angel zich bevindt op een bepaald ogenblik in de prent. Het pleit voor het creatieve vakmanschap van de relatief jonge realisator dat hij van een ogenschijnlijk banaal gegeven als schizofrenie een iets meer dan twee uur durend intrigerend werkstuk maakte. Hij speelt op een intelligente manier met narratieve elementen waar ook de cast een belangrijke rol speelt. Heerlijk onbegrijpbaar is de interpretatie van Carmelo Gomez als Angel. Het moet zeker niet gemakkelijk zijn geweest om de ingewikkelde persoonlijkheid van Angel een geloofwaardig tintje te geven.
Opvallend knap is hoe goed Tierra in elkaar zit als film. Het is vooral de inventieve montage van Ivan Aledo die alles zo mogelijk op een nog hoger niveau tilt. Het gevaar dat Tierra tot een onoverzichtelijk mengsel van New-Age filosofie zou verwateren, was niet ondenkbaar. Deze rolprent kan het best omschreven worden als een gigantische puzzel waarbij elke sequentie een eigen betekenis heeft maar waarbij het geheel uiteindelijk primeert op alles. Voor een dergelijke onvoorspelbare film voelt het eindresultaat nooit zwaar aan. Het is zelfs een prachtige introductie tot de niet-Amerikaanse cinema die nog te weinig de weg naar onze schermen vindt.