Hoewel het genie William Shakespeare meestal met de eer gaat lopen, is het noodlottige verhaal van de twee geliefden uit vijandige families zo oud als de straat. Zo verhaalt de illustere Dante Aleghieri in zijn geschriften al over een strijd tussen de Cappelliti's uit Cremona en de Montecchi's uit Verona. Ook Masuccio Salerintano, Arthur Brooke en Matteo Bandello schreven al een Romeo and Juliet-versie vóór Shakespeare dat (vermoedelijk in 1595) deed. Wat zijn versie vooral uniek maakte, was dan ook niet het tijdloze verhaal op zich, maar wel de manier waarop hij het bracht: met een mengeling van maniërisme, retoriek en mythologie. Hij bereikte een ongezien hoogtepunt wat taal en stijl betreft.
Die originele Shakespeare-tekst werd (hoewel voor ongeveer de helft ingekort) door scenarist-regisseur Baz Luhrmann behouden. Hij rommelde dus niet (of nauwelijks) met de inhoud van het stuk, maar goot die slechts in een nieuwe, hedendaagse vorm. Een anti-post-modern procédé dat nog blijkt te werken ook. Luhrmann regisseert met alle moderne hyperbolen die je je maar kunt voorstellen (snelle wisselingen, vertraagde beelden, mtv-achtige montage) en contrasteert dat met dialogen die voorkomen als een tomeloze woordenvloed. Het geheel lijkt soms zwaar, ongecontroleerd en associatief, maar bewerkstelligt wel een magistraal contrast. Kunst is confrontatie en katharsis. Dat is de geniale kracht van deze film.
Je ziet immers datgene waar je je niet aan verwacht: het klassieke voorspel dat aan de vijf actes voorafgaat bijvoorbeeld ('Two households, both alike in dignity, In fair Verone, where we lay our scene') is een flitsend televisiejournaal geworden. Zwaarden zijn vervangen door pistolen; paarden door helicopters. Romeo en Juliet zijn kinderen van deze tijd, tegen de achtergrond van een indrukwekkend decor: giganteske huizen, eindeloze stranden, een zwembad, een kerhof vol neonlicht.
Romeo + Juliet combineert de geniale woordmagie van Shakespeare met het snelle, ruwe mtv-achtige beeldgeknutsel van Luhrmann. Rock en punk associëren met koren en gezang. Cliché en originaliteit rijken elkaar de hand. En temidden van deze confrontatie zweven de figuren: rastalent Leonardo DiCaprio als Romeo en de goddelijke Claire Danes als Julia. Samen met Pete Postlethwaite (als Father Laurence) bereiken ze bij wijlen nooitgeziene prestaties.
Niet iedereen zal deze Romeo + Juliet weten te appreciëren. Natuurlijk is de pathos niet ver te zoeken, natuurlijk verliest het einde bijna volledig de trappers. Maar dat doet niets af aan het resultaat: een magistrale prent, een afmattend filmisch orgasme, dat niemand onbewogen kan laten. Romeo en Juliet zijn immers tijdloos.