Op één of andere manier bijven de beste films steevast in de kou staan (voor Lone Star, Trainspotting en Sleepers elk slechts één nominatie, zeer subjectief het beste dat 1996 te bieden had). Jerry Maguire moet het stellen met vijf nominaties, en zal de meeste daarvan verliezen in het voordeel van de grote (overschatte) favoriet The English Patient. Laat je echter niet misleiden door de Academy: Jerry Maguire is in zowat alle opzichten de superieure film. Stel je dan ook de machteloze woede voor van ondergetekende wanneer hij van een niet nader genoemde collega een schouderophaal en een 'liever nog eens naar The English Patient' als antwoord kreeg op het verzoek naar Jerry Maguire te gaan. Dat echter volledig terzijde.
Bij eerste inspectie beschikt Jerry Maguire niet echt over veel troeven om van deze film een uitzonderlijke prestatie te maken. Geen gehandicapt, ziek of zelfs verminkt hoofdpersonage en geen felgehypete filmmaker als Jane Campion of Kenneth Branagh achter de teugels (maar wel miskend mini-genie Cameron Crowe). Het verhaal is evenmin xebaseerd op een één of ander meesterwerk van Thomas Hardy, Jane Austen of Henry James, het speelt zich niet eens af rond de eeuwwisseling. Het gegeven ruikt zelfs, naar alle maatstaven, ongebruikelijk saai: Tom Cruise als een vertegenwoordiger van topateleten in een wereld waar alles om het geld draait. Het tegendeel is waar: Jerry Maguire is een vertederende film die je doet lachen en doet huilen tegelijk, en die vooral een boodschap van waarachtigheid uitstraalt. Beter kunnen we het echt niet verwoorden.
Jerry Maguire is een yuppie die een gewetensaanval krijgt en op een slapeloze nacht een memo schrijft over hoeveel menselijker het bedrijf zou functioneren als winstbejag niet het voornaamste doel was. Maguire wordt door zijn collega's bewonderd voor zijn openhartigheid en moed, maar wordt lafweg op straat gezet en in de steek gelaten door zijn vriendin. In een laatste stuiptrekking zijn leven terug onder controle te krijgen, begint Jerry opnieuw als onafhankelijke sportagent, met de steun van welgeteld één trouwe klant en één idealistische (en verliefde) partner.
Jerry Maguire is een ware tour-de-force voor alle betrokkenen. Tom Cruise bewijst in zijn allerbeste rol tot op heden eens te meer dat hij over een fenomenaal acteertalent (en een fenomenale neus voor bijzondere projecten) beschikt. Hij wordt bijgestaan door relatieve nieuwkomer Renée Zellweger, die in alle stilte een prachtige vertolking neerzet als de ongetrouwde moeder Dorothy Boyd. Haar zoontje overigens, vertolkt door Jonathan Lipnicki, moet zowat het schattigste kind zijn dat ooit het doek sierde. Ook Cuba Gooding Jr. ten slotte, speelt de pannen van het dak als Jerry's laatste hoop op succes, Amerikaans voetballer Rod Tidwell. Cameron Crowe (die ook eigenhandig het verhaal bij elkaar schreef) regisseerde geen film meer sinds Singles uit '92, maar van deze man mogen we nog grootse dingen verwachten.
Ziehier de film die de twaalf oscarnominaties hoorde te krijgen.