Last Man Standing is een toonbeeld van de kleine, maar goedgemaakte film. Zelfs zonder platcommerciële poeha zal deze originele stijlvermenging van western en gangsterfilm de echte cinefiele liefhebber bekoren. Willis speelt dan ook een rol die hem op het lijf geschreven is. Als supercynische keiharde onderkoelde snoodaard belandt John Smith (Bruce Willis) te midden van een bendeoorlog in een door God, mens en dier verlaten Texaans grensstadje. Aan de ene kant staat een Maffioze Italianenfamilie. Aan de andere zijde een uit de cowboy-boots gewassen Bonanzaanse veeboer met gevolg. Beide fracties willen de controle over de lucratieve dranksmokkel vanuit Mexico. Smith, zelf op de loop voor het gerecht, voelt zich geroepen de gangoorlog een handje toe te steken. Tegen betaling wel te verstaan.
Alleen weet Smith niet goed partij te kiezen. Beide bendeleiders doen hem steeds betere aanboden, maar uiteindelijk zijn het de bendeliefjes die hem van de ene naar de andere kant doen slingeren. Smith speelt daarbij zo meesterlijk de partijen tegen elkaar uit dat hij de spreekwoordelijke derde hond in het spel wordt. Maar, ondanks de titel van de film, verloopt toch niet alles naar Smiths wens.
De door regisseur Hill geschetste vendetta wordt uitsluitend vanuit de subjectieve visie van John Smith in beeld gebracht. Naast de gebruikelijke actiescènes, mag Willis dan ook nog de vertellerrol op zich nemen. Voor Willishaters misschien een tikkeltje te veel. Voor ons de slagroom op de taart. Let ook op de voortreffelijke fotografie (waarom geen nominatie?), de allesoverheersende geelbruine inkleuring en de zeer suggestief in beeld gebrachte versmachtende woestijnwind. De muziekomkadering mag er trouwens ook wezen.
Het hele assortiment cinematechnieken dat Hill aanwendt, creëert een uiterst beklemmende sfeer, versterkt door de monotone vertelling van Willis. De opvolger van Clint Eastwood is wat ons betreft gevonden. Van de overige acteurs valt vooral Christopher Walken op als bende-luitenant. Zijn archetypische kruising van psychopaat en trigger hero is het enige tegengewicht dat Willis, alias Smith, te vrezen heeft.
Na het zien van Last Man Standing mag een mens zich terecht afvragen waarom de westerns zo dun gezaaid zijn tegenwoordig. Ondergetekende wacht alvast op de revival van het genre.