Een oververmoeide sterrenkundige Lorenzo (Tcheky Karyo uit Bad Boys en Operation Dumbo Drop) keert terug naar zijn ouderlijk huis in Sicilië. Hij wenst dit gebouw zo snel mogelijk te verkopen. Een hevig onweer kort na zijn aankomst verijdelt echter zijn plan. Lorenzo is nu wel verplicht om het huis te laten opknappen zodat het vlot verkoopbaar wordt. De enige in het dorp die herstellingswerken uitvoert, is de nonchalante en rustige Salvatore. Echt hard werkt Salvatore nooit en ook in zijn keuze van zijn medewerkers is hij niet kieskeurig. Het betreft twee mentaal gehandicapten die hem van tijd tot tijd helpen bij allerlei klusjes. Door het trage werkritme van dit ongewone drietal maakt Lorenzo onvrijwilig kennis met de andere bewoners van het dorp. Hij ontdekt dat de gezapige oude man Salvatore één van de mede-oprichters is van een inrichting voor geestelijk gestoorde jongeren. Lorenzo komt in het idyllische dorp volledig tot rust. Naarmate zijn verblijf vordert, wordt hij meer en meer opgenomen in het dagelijkse leven van deze kleine leefgemeenschap.
Het eiland Sicilië, waar het verhaal zich afspeelt, wordt op een prachtige manier in beeld gebracht door cameraman Roberto Benvenuti. Op een lekker ouderwetse wijze maakt de kijker kennis met de ongerepte natuur van het landelijke Sicilië. Deze lyrische beelden verdoezelen goed het oppervlakkige verhaal van de film.
Er wordt in Colpo di Luna (Moon Shadow) flink wat gefilosofeerd over allerlei aspecten van het leven. De film is echter niets meer dan een handig verpakte New-Age les waarin de terugkeer naar de natuur schijnbaar de enige oplossing is voor eventuele problemen. De realisator Alberto Simone had zich beter beperkt tot het draaien van een documentaire over Sicilië dan het realiseren van een film vol met vervelende zedenlessen
Over het al dan niet accepteren van de sentimentele inhoud kan nog gediscusieerd worden maar dit geldt niet voor de afschuwelijke dubbing van de film. Deze productie kwam tot stand door de samenwerking van Frankrijk, Nederland en Italië. Elk deelnemend land mocht een acteur leveren en achteraf werden alle dialogen in het Italiaans ingesproken. Door die dubieuze werkwijze krijgen de prestaties van sommige acteurs een komisch tintje.
Colpo di Luna heeft een gelijkaardige vertelstructuur als Il Postino van afgelopen filmjaar. Beide films gebruiken de heimwee van het hoofdpersonage als een excuus voor het serveren van een poëtische ode aan de natuur. Terwijl Il Postino nog kon rekenen op schitterende vertolkingen, schijnt de cast van Colpo niet goed te beseffen waar ze nu in terecht gekomen zijn.