In de zomer van '95 won Batman Forever het nog van de adaptatie van Judge Dredd, vooral omdat de franchise dringend nood had aan nieuw bloed. Na twee hersenspinsels van Tim Burton had iedereen diens visie op Gotham wel gezien, en de teugels werden doorgegeven aan Joel Schumacher, bekend van duistere gevaartes als The Lost Boys en Flatliners, en middelmatige Grisham-verfilmingen The Client en A Time To Kill. Schumacher is een lievelingetje van het studio-systeem omdat hij zijn films steeds onder budget en vóór schema klaarstoomt, én (minus de occasionele uitzondering) garant staat voor commerciële monstersuccessen. Hetzelfde gebeurde dan ook met Batman Forever, een frisse kijk op de superheld (Val Kilmer, die na twee afleveringen Michael Keaton afloste). Het was duidelijk dat Schumacher ook de vierde Batman mocht inblikken. En hoewel we alweer een nieuwe Batman mogen begroeten (deze keer is het George Clooney geworden), is de Schumacher-formule stilaan de poten kwijt, en wordt het volgens ons weer tijd om de fakkel door te geven. Helaas: Schumacher tekende nu reeds voor Batman Triumphant (werkitel).
Net als voorganger Forever, is Batman and Robin een erg kleurrijke film, met vooral kleurrijke slechterikken. Kleurrijk betekent echter niet per definitie geslaagd. Waar vorige keer de show nog werd gestolen door superbe snoodaards Two-Face (Tommy Lee Jones) en The Riddler (Jim Carrey), is het deze keer huilen met de pet op voor Mr. Freeze (Arnold Schwarzenegger in een geweldig kostuum, maar die door zijn pijnlijk slecht Engels klinkt als een homofiele aerobics-leraar) en Uma Thurman, mooi ogend maar totaal over the top spelend. Net als in al haar recente films, overigens.
Batman en Robin brengen het merendeel van de film al kibbelend door over wie nu eigenlijk de belangrijkste is, terwijl ze allebei compleet overschaduwd worden door Mr. Freeze, die dan ook eerst op de aftiteling verschijnt. Was Robin in '95 al even slikken, toch achtte Schumacher het nodig de Bat-familie met alweer een telg uit te breiden. Deze keer is dat Batgirl, vertolkt door Fatgirl Alicia Silverstone. Zij is het nichtje van Alfred, de trouwe butler van Bruce Wayne. Alfred zelf lijdt aan het ongeneeslijke MacGregor-syndroom (knipoogje naar producer Peter MacGregor-Scott), wat overigens zorgt voor één van de weinige memorabele dialogen in de film.
Hoewel Batman and Robin er visueel perfect gepolijst uitziet, word je als kijker nooit in het verhaal betrokken. We hebben het allemaal trouwens al gezien in de vorige aflevering: het is opvallend hoe sterk deze film lijkt op zijn voorganger. Er werd, aldus onze soundtrack-specialist, zelfs de moeite niet gedaan een nieuwe score te bestellen. Elliott Goldenthals muzikale schrijfsels voor Batman Forever werden simpelweg gerecycleerd. Ten slotte is het bijzonder jammer dat Batman and Robin met zijn opvallend campy karakter, een terugkeer is naar de sfeer van de televisieserie van weleer; een trend die zich ongetwijfeld nog verder zal zetten in volgende delen. Er verschijnt nog net geen kaboom op het scherm, maar veel scheelt het niet. Het acteren is vaak zo abominabel, dat het met opzet lijkt te zijn gedaan.
Clooney is evenwel een erg charismatische Batman, die we wél met plezier zullen zien terugkeren. En als het een troost is: Bruce Waynes nieuwe vriendin (een niemendalletje van een rol) wordt vertolkt door de steeds bevallige Elle MacPherson.
Jammer, dus, maar helaas. Te vervelend, te lang, te veel van het zelfde.