Een strijd die we trouwens (met de hakken over de sloot) wonnen, daar niet van. Maar achteraf gezien was het verstandiger geweest om van deze film gebruik te maken om wat slaap in te halen. En toch leek de premisse wel leuk.
Ray Liotta is een gerechtsdokter die geobsedeerd is door de moord op zijn vrouw. Wanneer hij een gelijkaardige moord tegenkomt begint zijn obsessie nog te groeien, en hij neemt contact op met een dokter (Linda Fiorantino) die beweert een systeem gevonden te hebben waardoor de ervaringen van de ene rat via het inspuiten van hersenvocht kunnen overgeplaatst worden naar een andere rat. Liotta is echter zo wanhopig dat hij besluit het experiment op zichzelf toe te passen om zo in de 'huid' van zijn overleden vrouw te kruipen en zo de identiteit van de moordenaar te weten te komen.
Tot hiertoe kunnen we nog volgen, maar wanneer hij dit spelletje keer op keer blijft gebruiken, de dader natuurlijk niet zomaar blijkt te zijn wie hij blijkt te zijn, en alle clichés zowat de revue zijn gepasseerd, dan hoeft het voor ons ook niet meer. Reeds vanaf de eerste beelden sleept Unforgettable zich voort zonder ook maar op één ogenblik een beetje schwung te krijgen.
Dahl probeert door middel van een snelle (hoofdpijn verwerkende) montage het inleven in een ander personage weer te geven. Ongetwijfeld een hels monteer-karwei, maar we vrezen wel dat hij tijdens het knippen volledige stukken verhaal heeft vergeten terug in te lassen. Misschien nog wel een geluk, vermits de film reeds bijna twee uur duurt.
En een ongeluk komt natuurlijk nooit alleen. Ook de acteurs kunnen ons helemaal niet overtuigen. Van Ray Liotta verwondert ons dat niets, maar wat Linda Fiorentino hier (niet) toont tart alle verbeelding.
Slechts één zaak kon ons wat opvrolijken: onze theorie dat de kwaliteit van de films tegenwoordig omgekeerd evenredig is met de hoeveelheid hoogtechnologische speciale effecten gaat hier niet op, maar dat is een kleine troost. Te mijden als de pest (tenzij u eens twee uur goed wilt doorslapen).