Woody Allen neemt in deze magische en grappige musical het leven van enkele New Yorkers onder de loep. Zelf speelt de grootmeester Joe, een schrijver die in Parijs woont en net de bons heeft gekregen van zijn Franse vriendin Giselle. Hij vliegt naar New York, waar hij te rade gaat bij zijn beste vrienden - ironisch genoeg zijn eerste vrouw Steffi (Goldie Hawn) en diens huidige echtgenoot Bob (Alan Alda). In dit huishouden maken we ook kennis met D.J. (die het hele verhaal vertelt), en met Skylar (Drew Barrymore), beiden dochters uit het huwelijk van Joe en Steffi. De kinderen van Bob en Steffi zijn Scott (die er opmerkelijke politieke ideeën op nahoudt), Lane (Gaby Hoffmann) en Laura (Natalie Portman), die beiden verliefd worden op dezelfde jongen.
Daarmee heeft Woody Allen slechts het kader van een tegelijkertijd simpel en ingewikkeld verhaal geschilderd (in de oorspronkelijke versie hadden trouwens ook Liv Tyler en Tracey Ullman een rol, maar zij werden wegens de lengte van de film weggeknipt). In min of meer simultane verhaallijnen volgt Allen elk personage in zijn pogingen de ware liefde te grijpen. Zo wijkt Joe uit naar Venetië, waar hij hals over kop verliefd wordt op de intrigerende maar onbereikbare Von (Julia Roberts). D.J. denkt de ware te vinden in een gondelier, terwijl in New York Skylar zich verloofd met haar vriend Norton. De zoektocht naar de ware liefde vormt de hoofdmoot van de film. Allen brengt deze thematiek op de hem heel eigen wijze. Altijd is het uitkijken naar spitse oneliners. Hij verbindt humor met parodie en liefde met verdriet. Achter alle vrolijkheid steekt onvermijdelijk ook bitterheid. Achter alle bitterheid echter ook vrolijkheid. Typerend is bijvoorbeeld de scène waarin Joe zingt 'I'm Trough With Love', terwijl hij ondertussen al de nieuwe vrouw van zijn dromen ziet. Op die manier trapt Allen nooit in de val van stroperigheid.
De settings waar Everyone Says I Love You rustig voorbijkabbelt, zijn hemels: Joe's liefdesescapades brengen ons in de stad van de liefde, Venetië, met zijn Canal Grande en eindigt in Parijs, aan de oevers van de Seine. Wie bij zoveel rasechte romantiek in één film niet smelt, heeft een hart van steen. Wie niet met een glimlach rond de mond de zaal verlaat, is harteloos als een kikker.
Verwacht evenwel geen grootste muziek, noch muzikale interpretaties die blijven hangen. De arrangementen van Dick Hyman zijn op het kitscherige af; de zangprestaties van Woody Allen en co. wellicht niet beter dan de uwe of de onze. En dat Drew Barrymore niet zélf zong, hebben we alleen maar achteraf gelezen. Een bewijs dat het niet stoort.