Slechts na een grondige opkuisbeurt, met nadruk op kuis, van het boek Private Parts achtte men het geschikt voor de verfilming. Hierin krijgt Stern de eer en het genoegen zichzelf te spelen op zijn weg van lompe aspirant disc-jockey op school naar radio-host met sterrenstatus. Hij vertelt van zijn strijd met het conservatieve bestuur van de ratiostations, zijn nederlagen en overwinningen op professioneel vlak. Ook zijn privé-leven, met name zijn huwelijk met Alison (Mary McCormack), komt uitvoerig aan bod.
Enkele van Sterns meest memorabele shows worden terug opgevoerd, bijvoorbeeld het ophefmakende live radio-interview met een naakte vrouw. Het is duidelijk de intentie de kijker een voorproefje te geven van een Stern show. Toch moet gezegd worden dat dit niet de echte 'feel' van een typische show vertegenwoordigt: die is ruwer, snediger en beledigender. In feite is alles wat getoond en gezegd wordt zoveel zoeter en zachter dan in de realiteit.
Dit ligt duidelijk in de lijn van de boodschap die Stern ons poogt door te sturen: achter de flamboyante publieke persoon van Stern zou een Mr. Niceguy schuil gaan, een toegewijde echtgenoot en zachtaardige vader. Op de radio klinkt hij echter meestal als een seksistisch, racistisch zwijn.
Maar of Stern nu een zachte ziel is met een grote mond of enkel een grote mond doet er niet toe. Stern zet een indrukwekkend zelfportret neer. De film is bijzonder grappig en onderhoudend. En of je nu tot het kamp van de haters of de fans behoort, of de ontbloting realiteit is of slechts schone schijn, Private Parts garandeert twee uren top-amusement.