The Evening Star is het vervolg op Terms Of Endearment, een komisch drama uit 1983, dat jaar trouwens goed voor maar liefst elf oscarnominaties waarvan de prent er vijf wist te verzilveren, waaronder die van beste film, beste regie en beste actrice. Maar meer nog dan voor ijzersterke prestaties stond de film garant voor een acuut verhoogd gebruik van zakdoeken tijdens de vertoningen. Meteen weet u dan ook al waar u zich aan kan verwachten als u The Evening Star verkiest voor een avondje bios: niet echt voer voor cinefiele zielen dus.
Het verhaal gaat verder waar de eerste prent veertien jaar terug ophield: na de dood van haar dochter Emma (in Terms Of Endearment gespeeld door Debra Winger) gaat het leven voor moeder Aurora (toen en nu nog steeds Shirley Maclaine) verder en probeert ze haar kleindochter Melanie (Juliette Lewis) zo goed mogelijk op te voeden. Dat gaat echter niet zonder slag of stoot, want vriendlief is niet echt wat je noemt de ideale schoonzoon. Komt er nog eens bij dat iedereen in de buurt elkaar kent en iedereen dan ook over alles kan meepraten, kortom: niet echt een buurt waar wij zouden willen wonen. En de complicaties blijven maar komen: Melanie denkt er serieus over om het ouderlijk huis te verlaten en met haar aanstaande een nieuw leven te beginnen, Aurora zelf raakt wat depressief en begint op de koop toe nog een relatie met haar psychiater (Bill Paxton) die ze voor haar problemen bezoekt. Feiten genoeg dus om inderdaad hele zakdoeken vol te snotteren.
Toegegeven: volgens mijn collega's movie-redacteurs zou ondergetekende van romantische tearjerkers moeten houden, en eigenlijk is dat ook wel zo. Maar als de prent in kwestie zowat een halfuur te lang duurt en zowat alle mogelijke scenariowijzigingen worden aangewend om meer tranen te veroorzaken dan het pellen van een gemiddelde ajuin, haakt ook deze jongen af. En ook het bekende, mooie muzikale deuntje van componist Michael Gore is maar welgeteld één keer te horen en is voor je het weet voorbij. Iets dat dus helaas niet van de prent zelf kan gezegd worden. Om nog maar te zwijgen over het piepkleine rolletje van Jack Nicholson: in Terms Of Endearment nog goed voor een oscar als beste mannelijke bijrol, maar nu amper vijf minuten in beeld. Naar verluidt zou zijn loonbriefje omgekeerd evenredig zijn met zijn prestatie. Het weze hem van harte gegund.
Een conclusie is dan ook snel gemaakt: hier die zakdoeken, hier die kleenex, maar een meer dan behoorlijke film is wel iets anders. Enkel voor de liefhebbers dus.