In The Funeral schetst Abel Ferrara het leven van de maffiafamilie Tempio, die na de dood van de jongste broer van het triumviraat recht op de ondergang afstevent. Niet door toedoen van buitenaf, maar door de losgeslagen woede- en wraakgevoelens van de twee oudste broers. Hun pas vermoorde broer wreken is het enige wat hen nog bezighoudt, en als ze daarbij onschuldigen moeten doden dan is dat maar zo. Dat ze daarbij ook hun familie mee het verderf insleuren komt blijkbaar nooit bij hen op.
De enige tegenpolen zijn de vrouwen, die verder denken dan primaire wraakgevoelens. Hun enige bekommernis is het intact houden van de familie, en zij zijn dan ook de enigen die rationeel denken, zelf al moeten ze daarvoor de toorn van hun mannen trotseren.
De film start met het binnendragen van de lijkkist van Johnny Tempio (Vincent Gallo). Hij was de speelvogel van de familie, de communistische idealist. Maar ook hij kende zijn grenzen niet, en door zijn communistische voorkeur, en zijn slippertjes met de vrouw van hun grote rivaal Gaspare Spoglia (Benicio Del Toro) heeft hij heel wat vijanden gemaakt. Ray (Christopher Walken) is de oudste, en meteen ook de meest meedogenloze broer. Reeds op jonge leeftijd werd hij verplicht om een weerloos slachtoffer af te maken, en sindsdien weet hij hoe krachtig wraak is. Chez tenslotte (Chris Penn) is de minst stabiele broer, en een wandelende tijdbom.
Aan de hand van flashbacks krijgen we de omstandigheden die tot de moord leidden te zien. En we zien hoe zowel Ray als Chez overwoekerd worden door wraak. De enigen die standhouden in dit gekkenhuis zijn Jeanette (Annabella Sciorra) en Clara (Isabella Rossellini), de vrouwen van respectievelijk Ray en Chez. En ofschoon ze bijlange niet meer zo katholiek zijn als hun stamouders, toch bidden ze elk tot hun heilige. Clara bidt tot de patroonheilige van Geel omwille van de opkomende krankzinnigheid van haar man, en Jeanette tot een 12-jarige heilige die onthoofd werd toen ze niet inging op de avances van een man. Zo vergeet ze nooit dat ze nooit nee mag zeggen...
Eigenlijk is The Funeral meer een familiedrama dan een maffiafilm. De familie staat immers centraal, en enkel de meedogenloosheid van de verschillende personages laat ons de link leggen naar het misdaadmilieu. Maar de definitie van de familie is voor de verschillende protagonisten sterk uiteenlopend. Voor de vrouwen is het het gezin, en voor de mannen de bloedverwantschap. En daarin ligt hun ondergang. Het is dan ook niet te verwonderen dat de actrices met hun verdraagzaamheid en opgekropte en ingehouden woede tegenover hun kortzichtige mannen de beste acteerprestaties weggeven.