Mike wie? horen we u al vragen en we kunnen u niet eens ongelijk geven, want 's mans filmografie vermeldt tot nu toe slechts enkele televisiefilms en een koppel afleveringen van de Nederlandse televisiereeks Pleidooi. Karakter maakte hij in samenwerking met First Floor Features, de productiefirma van Laurens Geels en Dick Maas die jaren terug furore maakte met onder andere Flodder en Amsterdamned, maar nu ook al veel van zijn pluimen verloren heeft. Flodder 3 had twee jaar terug voor de nodige financiële injecties moeten zorgen en we hopen dat de heren nog voldoende bankgaranties hebben want hoe goed ook de bedoelingen mogen zijn: Karakter zal weinig of geen brokken maken bij zijn release deze week.
Het verhaal - gebaseerd op werken van de Nederlandse auteur Ferdinand Bordewijk - voert ons zoals gezegd terug naar de jaren dertig. Deurwaarder Dreverhaven (Jan Decleir) is een machtig man zonder geweten en zodoende gevreesd bij de kansarme bevolking. Wanneer zijn huishoudster een kind van hem verwacht, weigert ze echter met hem te trouwen en verlaat zij de stad. Ook na de geboorte van hun zoon Katadreuffe (rol van de onbekende Fedja van Huet) blijft ze bij haar besluit en wil ze niets meer met de vader te maken hebben. Dreverhaven ervaart dit echter opnieuw als een afwijzing en besluit om het verdere leven van zijn zoon op alle mogelijke manieren te dwarsbomen.
Dat is echter gerekend zonder de leergierigheid en de ambitie van Katadreuffe die er alles voor over heeft om zijn milieu te ontvluchten en daar nog in zal slagen ook. Dreverhaven blijft echter een belangrijke rol spelen in zijn leven en een fatale confrontatie met zijn zoon lijkt dan ook onvermijdelijk.
Veel goede wil, maar Karakter heeft typische kwaaltjes, eigen aan dit soort films. Stroeve dialogen, verstoringen van het ritme en af en toe niet overtuigende acteerprestaties schelen toch minstens een halve ster in onze eindbeoordeling. De hele flashback structuur irriteert vooral de eerste dertig minuten door de niet geslaagde commentaar van de hoofdacteur. Dat iemand tijdens een ondervraging op een politiekantoor de kans krijgt om zonder problemen zijn hele levensloop te vertellen, getuigt volgens ons op z'n zachtst uitgedrukt van weinig logica. En ook onze eigen Jan Decleir geeft niet alles wat we van hem kunnen en mogen verwachten. Een dialooglengte van gemiddeld vijf woorden zegt in dit geval al meer dan genoeg.
Enkel de sfeerschepping en het feit dat je merkt dat een stevige roman achter Karakter staat, zorgen voor meer dan behoorlijke lichtpunten in deze twee uur durende film. Maar dat was en is nog steeds niet genoeg om een volwaardige film af te leveren.