Leo Tolstoy schreef Anna Karenina nadat hij veel succes oogstte met zijn andere klassieker, War and Peace. Zelf had de man verschillende kinderen buiten zijn kinderrijk (15) huwelijk, en hij wist dus waarover hij schreef. Ironisch genoeg stierf hij in 1910 in een klein treinstation...
Bernard Rose (Candyman) beweert dat hij tijdens de opnames van Immortal Beloved geïnteresseerd werd in het oeuvre van Tolstoy. Vooral Anna Karenina boeide hem mateloos omwille van de psychologisch sterke karakters. Een terechte redenen, maar wel één die in schril contrast staat met de film die hij afleverde, want van psychologische diepgang en emotionele betrokkenheid is helemaal geen sprake.
In de film volgen we twee met elkaar verweven romantische relaties. Anna Karenina gaat een dramatische buitenechtelijke verhouding aan met Alexei Vronsky, terwijl ook hun vrienden Levin en Kitty met veel vallen en opstaan kennis maken met de ondoorgrondelijke wegen van de liefde. Maar drama en ellende zijn onlosmakelijk verbonden met die liefde, en wanneer Anna wegens haar verhouding met Alexei haar maatschappelijke status begint te verliezen begint voor haar de hel.
Maar jammer genoeg kan Bernard Rose (die trouwens ook het scenario schreef) niets van de ongetwijfeld diepe emoties naar het grote scherm brengen. Het verhaal wordt dermate gefragmenteerd gepresenteerd dat er voor enige emotionele binding met de karakters helemaal geen tijd is.
Een groot deel is te wijten aan de eerder middelmatige tot slechte vertolkingen. Sophie Marceau (Braveheart) mag in de huid kruipen van Anna, maar jammer genoeg is haar schoonheid omgekeerd evenredig met haar acteertalent. Haar tragische levenswandel laat de kijker dan ook koud. Maar ook Sean Bean (GoldenEye) komt als Alexei Vronsky helemaal niet over. Het andere koppel wordt gespeeld door Alfred Molina (Levin) en Mia Kirshner (Kitty), en zij brengen het er iets beter vanaf.
De grootste troeven van Anna Karenina zijn echter ongetwijfeld de schitterende fotografie en de muziek. De film is grotendeels op lokatie gefilmd, en die beelden zijn dan ook adembenemend. De geluidsband wordt gesierd met prachtige werk van Sergei Prokofiev, Sergei Rachmanimov en Pyotr Ilyich Tchaikovsky, onder leiding van de grote Sir Georg Solti. Maar jammergenoeg maken mooie beelden en schitterende muziek geen beklijvende film.