GHOSTS FROM THE PAST

Ghosts From The Past (in Amerika bekend als Ghosts Of Mississippi) valt in vergelijking sterk tegen. Is het omwille van het weinig originele materiaal, omwille van de flauw uitgewerkte personages, of omwille van de ongeïnspireerde regie? Waarschijnlijk is het combinatie van alle drie. Centraal staat een waargebeurde 30-jaar oude rassenmoord (echo's uit A Time To Kill en The Chamber, waar op zich de orinigaliteit al ver te zoeken was), en het jonge haantje dat dit onrecht koste wat het kost uit de wereld wil, ook al wijzen alle vooruitzichten in zijn nadeel (echo's uit zowat elke legal thriller van de laatste tien jaar). Nu is een film met een stoffig basisgegeven niet noodzakelijk een slechte film, hoewel het helpt. Jammer genoeg probeert Rob Reiner niets dat enigszins uit de band springt. Wat we wel krijgen is een beschamend voorspelbare legal thriller met alle clichés van het genre.

Het jonge haantje in kwestie is Bobby DeLaughter, een rol van de steeds dikker wordende Alec Baldwin, die op verzoek van weduwe Myrlie (Whoopi Goldberg) op zoek gaat naar bewijsmateriaal in de 30-jaar oude brutale moord op haar echtgenoot Medgar Evers, een voorvechter van de rechten voor zwart Amerika. De vermeende moordenaar Byron De La Beckwith (James Woods), een self-proclaimed racist in hart en nieren, werd reeds twee maal vrijgesproken; iets dat niet langer kan in politically correct Amerika. Bobby gaat op zoek naar oud en nieuw bewijsmateriaal, bijgestaan door twee totaal onuitgewerkte sidekicks (één ervan vertolkt door Fargo's William H. Macy). Bobby moet zijn pogingen tot gerechtigheid privé zwaar verduren: zijn vervreemde echtgenote, in sé nog even racisitisch als De La Beckwith, laat hem in de steek. Om nog maar te zwijgen van de valse bommeldingen en andere dreigementen aan zijn adres.

In het algemeen wordt er weinig memorabel geacteerd. Alec Baldwin heeft een paar mooie momenten, toegegeven, maar de meeste anderen, van Craig T. Nelson tot Virginia Madsen, hebben hopeloos weinig diepgang in hun personage, waarmee dan ook nauwelijks wat mee valt te beginnen. James Woods kreeg voor zijn vertolking een oscarnominatie, hoewel ook hier sprake is van totaal onuitgewerkt, ééndimensioneel bordkartonnen mini-Hitlertje. Whoopi Goldberg's rolletje is beperkt tot een lachwekkende karikatuur van de zogeheten sterke vrouw, wanneer ze voor de zoveelste keer na een krasse one-liner in de lift stapt. Als het een troost mag wezen, de muzikale begeleiding van Marc Shaiman, een vaste waarde in het selecte clubje van Rob Reiner, is wondermooi. Sluit je ogen en geniet van de muziek, daarmee zodoende blijf je gespaard van wat er zich op het scherm afspeelt. Beter nog: blijf gewoon thuis.