Al snel ontdekt de New Yorkse kunstscène het buitengewone talent van Basquiat en wordt hij naar voren geschoven als één van de grootse vernieuwers van de Amerikaanse hedendaagse kunst. Basquiats schilderijen zijn een weergave van zijn manier van leven: snel, wild en niets ontziend. Hij is een gevierde ster binnen het New Yorkse kunstcircuit waar mensen als Andy Warhol de boventoon voeren. Zijn ster blijft rijzen en de media storten zich vol overgave op de eerste succesvolle zwarte kunstenaar in de voornamelijk door blanken gedomineerde kunstwereld. Maar Basquiat geraakt hoe langer hoe meer verstikt in de wereld die hij altijd heeft verfoeid. Hij kan het succes niet aan, vlucht weg van de hypocrisie en raakt in de ban van alcohol en drugs.
Basquiats goede vriend en collega-kunstenaar Julian Schnabel heeft nu zijn verhaal op pelicule gezet. Hij zegt hierover: 'This is about the area I life in. I know all the participants and being near the eye of the storm I have a close vantage point on Jean Michels life. Most of the stuff in this movie happened, the rest I hope is truth to his spirit.' Spijtig genoeg heeft Schnabel deze positie niet aangewend om het New Yorkse kunstcircuit wat dieper te belichten.
Basquiat is een simpel en oppervlakkig verhaaltje dat we al velen malen eerder hebben gezien. Namelijk dat van een artiest die zijn talent moet betalen met zijn leven. Niettemin is de film op een originele manier in beeld gebracht. Vooral het idee om hele groepen door een iemand voor te stellen, is bijzonder geslaagd. Zo zijn de eigenschappen van Basquiats jeugdvrienden terug te vinden in Benny (gespeeld door Benicio Del Toro), en die van de gruppies in Big Pink (Courtney Love). Het is echter hoofdzakelijk de indrukwekkende cast die Basquiat het bekijken waard maakt. Vooral de vertolkingen van Gary Oldman in de rol van de schilder Albert Milo, en Claire Forlani als Jean Michels vriendinnetje zijn uitmuntend goed. Bovendien zijn er enkele bijzondere cameo's, onder meer van Christopher Walken, Willem Dafoe en Tatum O'Neil.
De enige rotte appel in de cast is David Bowie. Zijn incarnatie van Andy Warhol is weliswaar goed ingestudeerd, doch duidelijk nietszeggend. Zelfs de originele pruik, bril en jas die Bowie van het Andy Warhol Museum te leen kreeg, kunnen niet beletten dat hij ongeloofwaardig overkomt.