In deze Tsjechische prent van Jom Sverak volgen we een aan lagere wal geraakte cellist-virtuoos. Daar waar hij ooit lid was van het nationaal symfonieorkest moet hij nu zijn boterham verdienen met begrafenissen. Geld is een constant gebrek, en wanneer onze 55-jarige eeuwige vrijgezel het aanbod krijgt om voor een aanzienlijk bedrag een schijnhuwelijk met een Russische aan te gaan lijkt zijn broodje gesmeerd.
Ware het niet dat ze onmiddellijk de benen neemt, en haar 5-jarig zoontje achterlaat. En die spreekt geen woord Tsjechisch...
Origineel is Kolya zeker niet, daarvoor hebben we het concept 'volwassene kan kind niet uitstaan, maar smelt gaandeweg' al iets te veel gezien, maar goed, van welke film kan dat tegenwoordig niet gezegd worden? Belangrijker is dat het deze keer wel werkt. En dat dankzij het heel charmante script, en enkele sublieme acteerprestaties. Nog maar zelden hebben we een klein natuurtalent zo overtuigend zien acteren als Kolya, zonder daarbij in de tranerige Hollywood-clichés te belanden.
En voor één keer zijn de volwassenen geen volslagen idioten, en dat alleen al loont de moeite. Als u bij het bekijken van Kolya niet kunt glimlachen, dan weten we het ook niet meer. Gewoon gaan zien, en van genieten.