In deze schets van het Franse boerenleven laat debutante Sandrine Veysett ons kennis maken met een moeder en haar zeven kinderen. Door de vader worden de zeven 'bastaarden' als goedkope werkkrachten gebruikt op zijn tweede boerderij, en ook de moeder dient naast werkpaard hoofdzakelijk als bevredigingsmiddel voor de man. Zijn ander gezin behandelt hij tenminste met meer respect.
De kinderen haten de 'vader', maar jammer genoeg is de moeder ooit verliefd geweest op de man, en kan zij niet zonder hem. Tot hij eenmaal teveel aan haar kinderen komt, en ook bij haar iets breekt.
Y aura t-il is geen pretje om naar te kijken, want de ellende komt zo van het scherm gestroomd. Wat begint met een idyllisch beeld van spelende kinderen evolueert doorheen de seizoenen al snel in doffe ellende, en misschien ook wel tragedie. Je vraagt je tijdens het bekijken af waarom die vrouw dan toch onder de knoet van die man blijft leven. Zou liefde dan toch zo sterk zijn, of is het alternatief nog minder rooskleurig?
Y aura t-il is een low-budget film, en dat zie je. Geen flitsende kleurrijke fotografie, maar doffe kleuren zoals je je die nog kunt herinneren van oude films of reportages. Ook geen bekende acteurs of zware score. En dat in allemaal in het voordeel van de film, vermits we zo eerder het idee krijgen naar een reportage te kijken. Het maakt er de ellende enkel maar groter op.
En ook de acteerprestaties mogen er zijn. Daniel Duval zet een prachtige rot-vader neer, zonder daarbij in een goedkoop stereotype te vallen. De Zwitserse actrice Dominique Reymond vertolkt een schat van een moeder, maar het zijn vooral de ongedwongen acteerprestaties van de kinderen die het geheel zo'n natuurlijke schijn geven.
Y aura t-il de la neige à Noël? is echter zeker geen film voor het grote publiek. Daarvoor is de thematiek te donker, en het tempo te traag. Maar één zaak is zeker: nog nooit zal je zo blij geweest zijn om sneeuw te zien.