Lachen met de ellende van andere mensen, het is altijd al een populair tijdverdrijf geweest. En sinds Trainspotting weten we dat er ook rond het gebruik van drugs gelachen kan worden, al dan niet met een zeer cynische ondertoon. Maar als je een film maakt waarbij pas gedurende het tweede uur enige humor te ontdekken valt, dan is er toch iets goed fout.
Spoon (Tupac Shakur) en Stretch (Tim Roth) dromen beiden van een muziekcarrière, maar zoals het blijkbaar in die milieus mode is zijn ze ook niet vies van een lijntje poeder. Hun inwonende vriendin Cookie (Thandie Newton) is zo verstandig om alle gesnuif en gespuit achterwege te laten, maar wanneer het grote contract binnen lijkt kan zij op ouderjaarsavond niet aan de verleiding weerstaan om even in hogere sferen te vertoeven. Met alle gevolgen vandien. Spoon en Stretch vinden haar, neergeveld door een overdosis, en terwijl ze haar in het ziekenhuis achterlaten besluiten ze om af te kicken.
En dat afkicken blijkt iets moeilijker te zijn dan verslaafd te worden, want keer op keer worden ze geweigerd voor ontwenningsprogramma's omdat ze de juiste papieren van de sociale zekerheid missen. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg is komen ze ook nog eens in het vaarwater van een drughandelaar. Het komt er dan ook op neer om zo snel mogelijk van de straat te geraken.
Nu niet bepaald voer voor een grappige komedie, en dat is er ook aan te zien. De vele aanvragen voor een ontwenningskeur zouden door de herhaling grappig moeten worden, maar wekt enkel verveling op. Het arrogante gedrag van beide junkies (die dus voor één keer geen criminelen zijn) zou hilarisch moeten zijn, maar wekt enkel op de zenuwen. En toch doen de acteurs hun best. Tim Roth speelt op overtuigende wijze de meeloper, terwijl Tupac Shakur bewijst dat hij wel degelijk een gerespecteerd acteur had kunnen worden. Ware het niet dat deze gansta rap-konig kort na de opnamen werd neergeschoten. Het is dan ook een pijnlijk testament geworden.
Ook debuterend regisseur Vondie Curtis-Hall doet zijn best om het geheel fris op het scherm te brengen, maar jammer genoeg klikt het niet. Curtis-Hall, die zelf nog te zien was in Shakespeare's Romeo + Juliet en ook in Gridlock'd voor de camera's verschijnt, start veel te serieus, en pas wanneer beide protagonisten goed en wel op zoek gaan afkickprogramma's komt de humor naar boven, maar dan is het kwaad al geschied. Slechts één grappige scène, waarbij Roth Shakur tracht neer te steken met een pennenmes om zo in het ziekenhuis opgenomen te worden, kon bij ons de lachspieren loswerken, en dat terwijl we bij Trainspotting vaak niet bijkwamen van het lachen. Pijnlijk.