GEORGE OF THE JUNGLE

De prent vangt aan met enkele geanimeerde beelden van baby George, een klungelig ventje dat zich voortdurend in de penarie werkt. We maken ook kennis met zijn huisdieren : Shep (een olifant met het gedrag van een hond), de gorilla Ape (stem van John Cleese) en Tookie-Tookie (een exotische vogel die dienst doet als bode).

Op de tonen van het gekende themalied - dat voor de gelegenheid werd ingezongen door The Presidents Of The United States Of America - duiken we plots 25 jaar de toekomst in. De personages zijn nu van vlees en bloed, maar spreken nog steeds als hun getekende evenbeelden. Hun gedrag is navenant. George is ondertussen koning van de jungle geworden en kwijt zich, ondanks zijn gebrek aan verstand, goed van zijn taak: het anders zo gevaarlijke oerwoud ligt er vredig bij en heeft zelfs iets van een paradijs.

Maar op een dag komen een aantal dubieuze blanken de stilte verstoren. Zij hebben het niet enkel gemunt op het ivoor van Shep, ook de intellectuele vaardigheden van Ape wekken hun bijzondere aandacht. Maar binnen hun groep bevindt zich ook iemand met een gouden hart: Ursula. Als zij in het woud wordt aangevallen door leeuwen, snelt George haar te hulp. Hij neemt haar mee naar zijn hut en daar ontdekken ze voor het eerst wat liefde is.

Door de hersenloosheid van het verhaal, zal George Of The Jungle waarschijnlijk weinig voorstanders hebben. Toch is de prent dankzij een slimme ingreep van de scenaristen Dana Olsen en Audrey Wells meer dan genietbaar. De film bezit namelijk een absoluut zelfrelativisme. Dat wordt vooral gerealiseerd door gebruik te maken van een verteller (Keith Scott). Als deze een scène belachelijk vindt, zal hij het de kijker vertellen. Indien nodig worden alle onnozelheden weggewerkt. Als er cliché's voorkomen in de film (en dat zijn er heel wat) zal de narrator het verloop even stoppen om het publiek hiervan op de hoogte te brengen. Door het gebruik van deze ontvreemdingstechnieken hebben Olsen en Wells niet enkel een excuus voor alles wat getoond wordt. Ze zijn bovendien bijzonder origineel dankzij de uitzonderlijkheid van deze techniek in het genre.

George Of The Jungle is dan ook meer dan gewoon een grappige kinderfilm. Het is vooral een parodie op zichzelf; een hele goede zelfs.