CITY OF INDUSTRY

Maar een lachertje is het wel. City of Industry is noch postmodern, noch klassiek en kan ook al niet tot het film noir genre gerekend worden. De anderhalf uur durende les in saaiheid is geregisseerd door John Irvin, nochtans geen nieuwkomer in het vak. Irvin kent het klappen van de zweep: in de voorbije 35 jaar rijgde hij oscarwerk aan elkaar in ver uit elkaar lopende genres en werd hij bij het grote publiek bekend met films als Turtle Diary, Raw Deal, Next of Kin en Widow's Peak. Verleden jaar tekende hij nog voor de regie van de romantische komedie A Month By The Lake, met Vanessa Redgrave en Uma Thurman.

City of Industry wilde hij naar eigen zeggen verfilmen omwille van het wonderbaarlijke script. Wel, dat gaat zo: Lee Egan (Timothy Hutton) is een onbelangrijk crimineeltje, die nog één grote slag wil slaan voordat hij definitief uit Los Angeles vertrekt om een nieuw leven te beginnen. Hij vraagt zijn oudere broer Ray (Harvey Keitel) om hem bij een tot in de details uitgewerkte juwelenroof in Palm Prings te helpen. Ook Jorge Mantana (Wade Dominguez), getrouwd en vader van een paar kinderen, laat zich overhalen, hoewel hij op proefverlof is en hiermee weer een flinke gevangenisstraf riskeert.

Als vierde man engageert Lee de opvliegende en onvoorspelbare Skip Kovich (Stephen Dorff) in de overval. Het is deze Skip die roet in het eten gooit. In een weinig memorabele scène schiet hij Lee dood en neemt de benen. Een getormenteerde Ray is uit op wraak en zal de hulp krijgen van Jorges lieve vrouw, Rachel (Famke Janssen). Zoals Irvin al zei: een wonderbaarlijk script. Euh?

Het had nochtans interessant kunnen zijn: het donkere verhaal van een eenzame en eigenwijze man, wiens vertrouwen is geschonden en die nu alleen nog maar uit is op wraak. En soms heb je de indruk dat het ook werkelijk werkt. Dat is vooral te danken aan de acteerprestatie van Harvey Keitel als Roy. Hij is zo'n onbegrijpelijk amalgaam van hard en zacht en hij beseft dat je beste vrienden je in de rug kunnen steken.

De andere rollen missen diepgang en zijn oppervlakkig. Irvin introduceert veel personages, maar het blijven dus flat characters. Ook het nut van verschillende scènes blijft onduidelijk en dat maakt van de film een onsamenhangend, onevenwichtig geheel. Voeg daar nog een ongelooflijk traag tempo en weinig originaliteit aan toe, en je interesse in de queeste van Roy is helemaal verdwenen. Regietechnisch gezien is Irvin een slijper . Hij wikt en weegt, zoekt oeverloos lang naar het juiste beeld. Maar de miserie is dat hij het toch niet vindt.