Eastwood vertolkt de rol van Luther Whitney, een meester-inbreker op leeftijd. Tijdens een inbraak bij een politiek zwaargewicht loopt het echter fout. Hij staat op het punt betrapt te worden, maar kan zich nog juist in de kluis verbergen, en ziet van achter een halfdoorlaatbare spiegel hoe de vrouw van de politicus aan het stoeien gaat met Gene Hackman. Het gestoei loopt echter uit de hand, en op het ogenblik dat zij op het punt staat om Hackman uit zelfverdediging neer te steken stormen twee veiligheidsmensen de kamer binnen en schieten de vrouw neer. Maar dan begint voor Whitney de nachtmerrie pas, want de man in kwestie was de President van de Verenigde Staten van Amerika.
En dan loopt het fout met het script. Eastwood kan een cruciaal stuk bewijsmateriaal meegritsen, en tijdens zijn vlucht ontloopt deze gepensioneerde man eventjes een aantal zwaargetrainde veiligheidsmensen. Hij maakt zich klaar om het land te ontvluchten, maar wanneer hij ziet hoe schijnheilig de President reageert op de 'moord' besluit hij de zaak eens aan het licht te brengen. Maar daarmee brengt hij ook het leven van zijn dochter in gevaar.
Op zich is het idee achter Absolute Power niet zo absurd, en zeker niet ondenkbaar. Het is dan ook eerder onbegrijpelijk dat regisseur/acteur Clint Eastwood zoveel onwaarschijnlijkheden en gaten in het script toeliet. Op geen enkel ogenblik voel je de dreiging van de almachtige president en zijn gevolg. In tegendeel. Eastwood blijft steeds de touwtjes in handen houden, en is niettegenstaande zijn gevorderde leeftijd nagenoeg ongenaakbaar voor de zwaargetrainde veiligheidsmensen van de nummer 1.
Ook de relatie tussen Whitney en zijn dochter, gespeeld door Laura Linney, zorgt voor een oeverloos traag tempo. Linney, die we nog kennen van Congo en Primal Fear is zeker niet van hetzelfde kaliber als Eastwood of Ed Harris, die hier een snuggere politierechercheur mag uitbeelden, en wordt dan ook resoluut door haar mannelijke protagonisten van het scherm gespeeld. Eastwood probeert deze relatie, die reeds jaren geleden ontspoorde, parallel te laten lopen met de inbraak/moord-plot, maar buiten enkele mooie en leuke momenten levert dat niet zoveel op.
Erger zijn de vele gaten en onwaarschijnlijkheden in het script. Zo wordt het ultieme bewijsmateriaal tegen de president door de veiligheidsmensen niet onmiddellijk vernietigd, maar komt, met alle vingerafdrukken er nog op, in een plastieken zak terecht. En dat terwijl een beetje water en een zakdoek alle sporen had kunnen uitwissen. En dan hebben we het nog niet eens over het ongeloofelijk belachelijke einde gehad.
Een scriptdokter had hier wonderen kunnen verrichten.