Bij Kenneth Branagh zit Shakespeare blijkbaar in zijn genen, want voor hij aan het memorabele Hamlet begon had hij reeds Henry V, Much Ado About Nothing en Othello (enkel als acteur) naar het grote scherm gebracht. Voor Hamlet trok hij meteen alle registers open, en besloot om de volledige tekst te brengen, wat resulteert in een vier uur durende opeenvolging van indrukwekkende dialogen en monologen, waarbij Branagh, die natuurlijk de rol van Hamlet voor zijn rekening neemt, door een indrukwekkende internationale cast wordt bijgestaan. En dit alles brengt hij in het prachtige 70 mm formaat, waarmee hij een aantal zeer indrukwekkende beelden op pelicule weet vast te leggen.
Het verhaal van Hamlet is nagenoeg bekend. Denemarken wordt opgeschrikt wanneer de koning vergiftigd wordt door zijn broer, die nadien de troon bestijgt, en met de weduwe trouwt. Hamlet is ontzet door het nieuwe huwelijk van zijn moeder, maar het is pas nadat de koning aan hem verschijnt, en zijn moordenaar aanwijst, dat de wraakgevoelens in hem beginnen op te borrelen. Gevangen in een nest van intriges veinst hij krankzinnigheid, maar in zijn zoektocht naar gerechtigheid sleept hij een aantal van zijn geliefden, ondermeer Ophelia, met zich mee.
Shakespeare is zware kost, en niet alleen van de toeschouwers wordt een zekere inspanning gevraagd, ook voor de cast is het harder zwoegen dan voor een doordeweekse Hollywoodprent. Maar met uitzondering van een aantal gevestigde waarden is die subliem. Branagh schittert als Hamlet, Derek Jacobi zet een prachtige Claudius neer, terwijl Kate Winslet ons nog maar eens wist te verbazen met haar getormenteerde Ophelia.
De grote blikvanger naast Branagh is echter Julie Christie (koningin Gertrude), die hiermee een triomfantelijke comeback maakt. Maar we vragen ons wel af wat Robin Williams, Richard Attenborough en Gérard Depardieu bij Hamlet te zoeken hebben. Al was het leuk om Charlton Heston en Jack Lemmon nog eens terug te zien.
Over het feit of Kenneth Branagh nu eindelijk de definitieve Hamlet-versie heeft ingeblikt zal (vooral in Shakespeare-middens) nog heel wat gediscussieerd worden, maar dat hij een monumentaal stuk cinema gemaakt heeft, daar zal iedereen het over eens zijn. Van de schitterende decors (hij koos voor een 19e eeuwse situering, in plaats van de oorspronkelijke Middeleeuwen), tot de met passie doordrongen acteerprestaties, de adembenemende fotografie en de goddelijke muziek van Patrick Doyle. 242 minuten puur genot, pure passie, en pure praal. En wie het niet aankan kan nog altijd naar de korte versie gaan zien (123 minuten), maar eigenlijk is dat een beetje zonde.