Dit is onder meer het geval met Ryosuke Hashiguchi's nieuwste productie Like Grains Of Sand (Vlaamse titel: Korrels Zand). De film gaat over de amoureuze avonturen van enkele Japanse scholieren.
Ito, een jonge knaap, is verliefd op zijn beste vriend, Yoshida. Deze jongen vindt echter dat homosexualiteit niet kan en wil dan ook niet verder gaan dan een kusje op de mond. Yoshida zelf is verliefd op twee meisjes, Shimuzu en Aihara. Aihara komt al vlug achter het geheim van Ito, terwijl Yoshido ontdekt dat Aihara ooit verkracht is geweest.
De regisseur blijft echter in deze premisse steken en doet niets om zijn film wat vaart of psychologische diepgang mee te geven. Dit heeft veel te maken met het zogezegde realisme waar de regisseur al sinds zijn eerste creaties aan vast houdt. Hashiguchi's films zijn echter geenszins te vergelijken met die van bijvoorbeeld Mike Leigh of Roberto Rosselini. De belevingswereld van de personages is die van een kleuter: een meisje barst in een hysterische huilbui uit als een jongen haar hand kust, de tieners lachen elkaar uit om god weet welke reden enzovoort. Zo draaft het de hele film door. De karakters blijven wat aanmodderen en gaan zelden tot actie over.
Dat is jammer, want het verhaal had wel degelijk de potentie om uit de groeien tot een romantische komedie, of een diepgaand psychologisch drama. Korrels Zand is daarentegen niets meer of minder dan een irritant samenraapsel van wat flarden gesprekken van een bende oerdomme, vervelende tieners.
Op het einde van de film koester je zowel medelijden als wrok voor de regisseur. Als Hashiguchi vindt dat deze film de mens en de wereld toont zoals die in werkelijkheid is, dan moet de arme man een verschrikkelijk eentonig leven achter de boeg hebben. Dat hij de rest van de bevolking hierin laat meeleven, is daarentegen onvergeeflijk.