Henry Lesser (Robert Sean Leonard) neemt dienst als gevangeniscipier in Leavenworth, en op zijn eerste werkdag wordt hij meteen al geconfronteerd met de sadistische pesterijen van zijn collega's ten overstaan van de gevangenen. Eén van de 'doelwitten' is Carl Penzram (James Woods), een onverbeterlijke misdadiger. De weekhartige, nog niet door het gevangeniswezen geharde Lesser probeert menselijk te zijn ten opzichte van Penzram, en wanneer deze pen en papier vraagt om zijn verhaal op te schrijven smokkelt hij deze na lang aarzelen (beide objecten zijn immers streng verboden) binnen.
Het resulterend levensverhaal is echter zo shockerend dat Lesser het eerst niet wil geloven. Penzram geeft immers grif toe dat hij een koele moordenaar is. Hij toont dan ook geen berouw, maar is gewoon wat hij tijdens zijn leven heeft geleerd. Wanneer Penzram de meest sadistische cipier afmaakt lijkt de strop te wenken, en als het aan hem ligt kan deze niet snel genoeg rond zijn nek gelegd worden. Hij is het moe, en wil uit dit leven stappen, maar enkel Lesser kan niet toegeven aan deze legale zelfmoord.
Dit drama van Tim Metcalfe is zowat een buitenbeentje in dit met effecten overgoten zomeraanbod. Het enige effect is James Woods die een ijskoele Penzram neerzet, zonder daarbij medelijden op te wekken bij de kijkers. Geen huilconcerten dus, maar een koele nuchterheid, waardoor de kijker nu niet bepaald zit te snikken wanneer de strop strakker om de hals van Penzram komt te zitten. En toch is de film een aanklacht. Maar dan niet tegen het vonnis dat over hem uitgesproken wordt, maar eerder tegen de manier waarop de maatschappij afrekent met creaturen die het zelf geschapen heeft. Een maatschappij die trouwens zeer hypocriet is als het op recht aankomt.
James Woods blinkt uit als Penzram, maar ook Robert Sean Leonard doet zijn uiterste best als de ietwat naïeve cipier Henry Lesser. En ofschoon de film gebaseerd is op ware feiten stel je je vragen bij de beweegredenen van Lesser. In Dead Man Walking is het Christelijk geloof de drijfveer voor de naastenliefde, maar hier is het vooral naïeviteit. Als je natuurlijk de stelling dat elke mens goed kan zijn, of tenminste menselijk behandeld moet worden naïef mag noemen.
Killer is zeker geen ontspannende 90 minuten waarbij de hersenen op non-actief mogen gezet worden (jammer genoeg de defaultpositie tijdens de zomermaanden), en in tegenstelling tot Dead Man Walking zal het zeker de gemoederen over de doodstraf niet hoog doen oplaaien. Maar daar waar je bij Last Dance spijt had van die verloren uren, en het weggesmeten geld, kan je hier enkel onder de indruk zijn. En misschien is naïeviteit dan toch niet zo'n slechte eigenschap.