Deze serie zou voor Moore naderhand de springplank zijn naar zijn Bond-succes. Zowel Ralph Fiennes als Oscar-winnaar Mel Gibson bedankten voor de hoofdrol waarna de keuze van Australisch regisseur Philip Noyce (Dead Calm, Patriot Games, Clear and Present Danger) viel op Val Kilmer als Templar, alias The Saint.
John Baptist Rossi groeit op in een vondelingentehuis waar elk kind als het ware herdoopt wordt naar één of andere bewonderenswaardige heilige. Maar die naam bevalt hem niet. De heilige waarvoor hij ultieme bewondering koestert is Simon de Tempelier, een soort van Bond-achtige ridder. In die hoedanigheid zal hij ook in zijn volwassen bestaan door het leven gaan, waarbij de gedachten aan de katholieke heiligen voor hem een onuitputtelijke bron van schuilnamen zullen opleveren.
Templar, meester der vermommingen, wordt ingehuurd door een Russisch oliemagnaat en 'tsaar-in-spe', Ivan Tretiak, om de formule van koude fusie te gaan ontfutselen aan de bloedmooie wetenschapster Emma Russell. Maar dat is buiten de waard gerekend, want de koele, karakterloze Templar blijkt bevangen te zijn door de charmes van Dr. Russell. De Russen voelen de hitte van een aan de gang zijnde warme fusie en onder leiding van Tretiaks zoon Ilya wordt de achtervolging ingezet.
Hoewel de plot meer in zich heeft dan het slappe afkooksel dat de film ons brengt overstijgt deze prent van Noyce niet echt de middelmaat. Kilmer, die hier de man met de duizend gezichten vertolkt, geeft eigenlijk niet meer dan een grote modeshow ten beste. Het ene moment duikt hij op als een Duitse hippie-achtige intellectueel met een zwaar accent, enkele minuten later irriteert hij als een chemicus-seut met konijnentanden en een vettig hoofdkapsel. De hele film door lijdt zijn James Bond-achtig karakter aan een identiteitscrisis. Eigenlijk krijgen we op geen enkel moment in de film een waar hoofdpersonage voorgeschoteld.
Enkel Elizabeth Shue (Leaving Las Vegas) overtuigt met haar charmant shoolmeisjesplunje (let op de kousen!) als de brilliante, romantische onderzoekster en uitvindster. Van tijd tot tijd versnelt het verhaal en wordt er wat spanning opgeroepen maar al bij al krijgen we geen van de drie oorspronkelijke ambities van Noyce te zien: de prent is noch overtuigend romantisch, een politieke thriller is het al evenmin en in vergelijking met Bond (Roger Moore verleende zijn stem aan de (auto-)radiopresentator) krijgen we ersatz.
Dit moest de (zomer)hit voor Val Kilmer worden. Hij zou zich misschien beter gaan bezighouden met acteren dan met dit soort erg koude douches.