THE CHAMBER

En om ons maar meteen in de gunst van onze belastingcontroleur te brengen: de beruchte bruine envelop brengt ieder jaar toch iets of wat spanning mee, is telkens goed voor reacties fris van de lever en puilt zonder fout uit van de meest originele hersenkronkels. Zaken naar waar je in de John Grisham-films heden ten dage tevergeefs op zoek bent. Toegegeven: The Firm en The Pelican Brief (beiden uit 1993) hadden hun charmes en ook The Client (één jaar later in de bios) mocht er wel wezen, maar waren alles bij elkaar niet meer dan gewone middelmatige films. Een lot dat allicht ook A Time To Kill was beschoren vorige herfst, maar de trieste actualiteit besliste er allicht anders over in het voordeel van de prent.

Hoe dan ook, het zal Grisham allicht worst wezen. De rechten voor The Chamber werden al enkele jaren terug verkocht voor de lieve som van net geen vier miljoen dollar nadat Grishams bankrekening voor het schrijven zelf ook al voor een slordige negen miljoen dollar was gespekt. Bedragen die zowel u als ik met een heel leven hard werken nooit zullen verdienen, maar cijfers waarvoor je als filmliefhebber wel het één en het ander terug verwacht. Maar u had al begrepen dat dat ook deze keer te hoog gegrepen is.

The Chamber vertelt het verhaal van Sam Cayhall (rol van Gene Hackman) die in de dodencel van een gevangenis in Mississipi wacht op zijn executie voor een racistische bomaanslag waarbij twee jonge kinderen om het leven kwamen. Op minder dan een maand van de gaskamer krijgt hij het bezoek van zijn kleinzoon, de jonge en onervaren advocaat Adam Hall (Chris O'Donnell). Hij is koste wat het kost bereid om zijn grootvader te redden, hoewel deze laatste nauwelijks berouw toont en zijn schuld staande houdt. Natuurlijk zit er inderdaad meer achter het hele zaakje dan eerst liet vermoeden - we zitten per slot van rekening in een Grisham-verfilming - en het laat zich ook raden dat niet iedereen het eens is met het onderzoek van Hall.

Déjà vu op alle vlakken schreven we eerder en de bronnen waar regisseur James Foley (Glengarry Glen Ross, Fear) de mosterd haalde liggen er dan ook vingerdik op: de executie zelf bijvoorbeeld is niet meer dan een doorslagje van wat we eerder zagen in oscar-winnaar Dead Man Walking en miskleun Last Dance. De vertolkingen van Chris O'Donnell en Gene Hackman hebben griezelig veel weg van de prestaties van voorgangers Matthew McConaughey (A Time To Kill) en Tommy Lee Jones (The Client), En ook Faye Dunaway (in een relatief belangrijke bijrol als dochter van Hackman) hebben we al betere rollen zien spelen.

Het liefst zagen we dan ook de komende tijd geen legal thrillers van Grisham meer in de bioscoop. Al is dat - met onder andere The Rainmaker in het verschiet - niet meer dan een utopie.