OUT TO SEA

Die regels worden natuurlijk nooit helemaal gevolgd, maar Out to Sea is op dit gebied zo anarchistisch als een Jan Bucquoi-prent. De film wordt gepromoot als het derde deel in de Grumpy Old Men-reeks en producent John Davis heeft opnieuw Jack Lemmon en Walter Matthau ingehuurd om een koppel norse vrienden te spelen die van het ene slapstickmoment in het andere sukkelen, maar toch is het verhaal geen verderzetting van de gebeurtenissen uit Grumpier Old Men. Het sneeuwlandschap van Wabasha, Minnesota is hier vervangen door de zonovergoten Caribische zee, de korzelige John en Max heten hier ineens Herb en Charlie, en van Burgess Meredith is, om begrijpelijke redenen want dood, geen spoor meer te bekennen.

Matthau en Lemmon zijn dit keer zwagers, maar deze familieband maakt niet dat hun relatie wezenlijk anders is dan die van hun personages in Grympy Old Men. Matthau is bovendien een onverbeterlijke beroepsvalsspeler annex gokverslaafde die tot over zijn oren in de schulden zit. Met twee gratis tickets voor een cruise langs de Caribische eilanden, weet hij zijn schoonbroer Lemmon, die net weduwnaar is geworden, te overtuigen zijn verdriet even opzij te zetten en met hem mee te gaan. Wat hij er niet bijvertelt is dat in ruil voor de tickets de twee zullen moeten werken op het schip, als danspartners voor de vele lustige en rijke weduwen die met hun geld en tijd niets beters weten aan te vangen.

Eens we op het schip zijn beland, steekt het verhaal van wal: terwijl de onzekere Lemmon doet wat van hem gevraagd wordt, muist Matthau er van onder om in het casino zijn schulden terug te winnen aan de pokertafels. In hun pogingen om hun verblijf op de cruise zo aangenaam en, in het geval van Matthau, zo lucratief mogelijk te maken, moeten beide heren zich in ontelbare bochten wringen om te ontsnappen aan de consequenties van hun verzinsels. In de traditie van de Grumpy Old Men-films gaat dit gepaard met heel wat slapstick- en situatiehumor en veel romantiek.

Wie de eerste twee films heeft gezien, weet dus wat je hier kunt verwachten; op deze cruise vind je geen passagiers met bloedzuigers of gebruiksklare kettingzagen, en aan het eind van de film crasht het schip ook niet de haven in. Het blijft allemaal heel onschuldig, met Matthau en Lemmon die hun ding doen (dit is al hun zevende film samen) en een cast vol schier onbekende senioren die stuk voor stuk ooit wel eens een bijrolletje hebben gehad in één van de Cocoon-films en hier hun beste beentje voorzetten om te bewijzen dat ook zij nog mooi en meedogenloos kunnen wezen.

De film is grappig, maar verwacht niet dat je dubbel in je bioscoopzitje zult belanden, edoch als een ontspannend tussendoortje slaagt de film erin af en toe een grijns op je lippen tevoorschijn te brengen (wat meer is dan je van Bean kunt zeggen).