BEAN

Na het succes van de televisiereeks kon een vervolg op het witte doek natuurlijk niet uitblijven en voor de prent is dan ook zo goed als hetzelfde team verantwoordelijk dat eerder al op het kleine scherm furore maakte: in de eerste plaats natuurlijk Rowan Atkinson als Mister Bean himself, maar ook scenarist Robin Driscoll. Regisseur van dienst is Mel Smith, die eerder al met Rowan Atkinson samenwerkte in The Tall Guy, maar vooral bekend is door de samenwerking met collega Griff Jones in de Britse komische reeks Alias Smith and Jones.

Atkinson speelt in de langspeelfilm hetzelfde typetje dat hem in de televisiereeks beroemd maakte: dat van de iets of wat naïeve maar vooral onhandige stumperd Bean, die het wel allemaal goed bedoelt maar er desalniettemin telkens weer in slaagt om de hele boel in het honderd te laten lopen. Als zaalwachter in een sjieke Londense galerij zijn zijn oversten hem liever kwijt dan rijk en wanneer ze op een dag de kans krijgen om hem met een weliswaar belangrijke opdracht naar de Verenigde Staten te sturen, ligt hun keuze dan ook voor de hand.

Een Amerikaanse weldoener heeft namelijk een schilderij uit de Londense galerij gekocht voor het niet onaardige bedrag van vijftig miljoen dollar en het kleinood moet natuurlijk in goede handen zijn tijdens de trip. Dat dit met Bean als begeleider niet echt voor de hand ligt, is echter evident en dat de doortocht van Bean aan de overkant van de grote plas dan ook gepaard zal gaan met de nodige hilarische situaties laat zich ook al raden.

Quasi hetzelfde team als van de televisiereeks schreven we eerder al en het is dan ook niet verwonderlijk dat de film op dezelfde leest geschoeid is: de verschillende komische en minder komische situaties hadden zonder het minste probleem enkele afleveringen voor het kleine scherm kunnen vullen. Positief is dat de makers terug hebben gekozen voor naïviteit en onhandigheid als belangrijkste karaktertrekken van Bean, terwijl we in de laatste televisieafleveringen eerder een evolutie naar een irriterende etter als hoofdpersonage constateerden. Hier en daar verliest de regisseur eventjes de trappers - bepaalde sequenties die te lang worden uitgemolken of gewoon enkele grappen die doodeenvoudig niet overkomen - maar één bekketrek van Atkinson volstaat vaak om de prent terug op het rechte pad te helpen.

Bean is uiteindelijk geen oscar-voer, maar dat verwacht ook niemand van de film. Onze verwachtingen - anderhalfuur behoorlijke comedy met enkele momenten van schaterlachen - werden alvast ingelost en ondanks de lauwe reacties op de Belgische première in Antwerpen zal Bean het in ons kikkerlandje zeker en vast behoorlijk doen. Meer dan verdiend.