MEN IN BLACK

De 'mannen in het zwart' zijn een ultra-geheime extra-legale overheidsdienst die de bewegingen op aarde van geimmigreerde buitenaardse wezens moeten controleren. De meeste van deze groenhuiden zijn politieke vluchtelingen die op aarde in het vel van een homonoïde een 'normaal' bestaan trachten op te bouwen. In allereigenste Star Trek stijl slaat en zalft het MIB-team en moeten de nodige diplomatieke hoogstandjes uitgevoerd worden om onze blauwe knikker te vrijwaren van galactische oorlogen.

Hoewel dit uitgangspunt niet gekker is dan de meer conformistische sf-producten, beslaat deze noodzakelijke kaderzetting toch zowat de helft van de speelduur. Gelukkig laat Sonnenfeld ons kennismaken met het MIB-team via de initiatierite van J (Will Smith), een vroegere NYPD-cop. In de tweede helft van de film wordt J er met de geroutineerde K (Tommy Lee Jones) op uitgestuurd om een probleem op te lossen. Beide heren zijn allesbehalve onfeilbaar en hun zwakke kantjes leveren een boel grappige situaties op. Als komieken zitten Will Smith en Tommy Lee Jones dan ook gegoten in hun zwarte pak. Ook de aliens doen hun best om idioot te zijn. Al bij al bulkt MIB uit van de spitsvondige grappen en blijft Sonnenfeld mijlenver van het typisch Amerikaanse, maar toch zo flauwe slapstick gegiechel à la Beavis and Butthead. Een betere referentie is Sonnenfelds Addams Family, vooral de eerste in de reeks dan.

Visueel is MIB verbluffend. De beginsequentie doet denken aan deze van Forest Gump en de videoclip-achtige eindsequentie is een staaltje van het betere hedendaagse animatiewerk. Ook tijdens de film zijn de effecten, hoewel bescheiden, goed in het verhaal geïntegreerd. Vooral bij de vormgeving van de aliens werd de fantasie de vrije loop gelaten met als resultaat uiterst originele figuren, veel grappiger dan zeg maar de Star Wars krengen.

MIB is geïnspireerd op de gelijknamige stripreeks van Lowel Cunningham. Als verfilming van een strip-episode slaagt MIB met brio en de poort staat wijd open voor vervolgverhalen. Wie niet vertrouwd is met strips zal zich wel wat storen aan het gebrek aan diepgang van de personages (daarvoor moet je meestal een aantal delen uit een reeks gelezen hebben) en aan de fragmentatie, hoewel beperkt, van het verhaal (denk aan de kadertjes in een strip). Daar tegenover staat dan weer de score van Elfman, die de (film)muziekliefhebber niet op zijn honger laat zitten.

MIB is een grappige zomerfilm die je anderhalf uur lang uit de realiteit haalt. Lachen is gezond!