VOLCANO

Laten we beginnen met te stellen dat gedurende de film geen enkele vulkaan te zien is. Je zult je moeten tevreden stellen met slechts lava - héél veel lava. Al van bij de eerste minuten zie je hoe het gevaar begint te kolken in de vredige stadsparkjes van L.A. Na een kwartier bereikt de hete brei de oppervlakte en stroomt rijkelijk door de straten. Dat er nergens een berg in de buurt is om het goedje te produceren, is voor scenaristen Jerome Armstrong en Billy Ray blijkbaar van ondergeschikt belang.

Ook vonden de makers (Mick Jackson regisseert het ding) het niet nodig om de lava er min of meer realistisch (of toch tenminste indrukwekkend) uit te laten zien. Het ding zweeft als een omvergegoten pot oranje plakaatverf over het scherm, meer lijkend op een schilderij van Van Gogh dan op gevaarlijke blubber.

Om het geheel nog wat grotesker te maken, is ook de actieheld van de partij, ditmaal geïncarneerd in de huid van Tommy Lee Jones. Jones slingert met een uitgesproken professionele houding boven het vuur en maakt zich met groot gemak alle tarzankwaliteiten eigen. Dat hij met zijn vertrouwde pokergezicht echter niet past binnen de setting van de film, is opnieuw iets wat de makers over het hoofd hebben gezien.

Desondanks is dit wel een prent met een uitgangspunt. The city is finally paying for its arrogance, een quote uit de film, vat eigenlijk heel goed samen waar Volcano over gaat. Alles wat L.A. zijn stereotypie verschaft, komt aan bod: van racisme tot mensen die boekjes lezen als Screenwriting Made Easy. Maar de enkele goede ideeën lopen verloren in de chaos en komen nooit op hun eindbestemming terecht.

Wat je van Volcano onthoudt als je buiten komt, is enkel het slappe verhaal, de slechte effecten en de verstarde kop van Tommy Lee Jones.