FOUR ROOMS

Four Rooms is zo'n film. Een film gemaakt als tussendoortje, door vier vrienden. Waarschijnlijk zijn ze tijdens het maken zó in hun vriendschap opgegaan dat het al leut en vertier op de set moet zijn geweest dat de klok sloeg, met een desastreus ongrappige komedie op het witte doek als gevolg. De vier regisseurs, die elk een kwart van de film voor hun rekening namen, zijn Alexander Rockwell, Robert Rodriguez, Quentin Tarantino en Allison Anders, de enige vrouw in het gezelschap.

De film werd in 1995 in het kielzog van het succes van Reservoir Dogs, Pulp Fiction en True Romance uitgebracht met de naam Tarantino in grote, vette letters bovenaan de affiche, in een ietwat stuntelige poging om het publiek dat in grote massa's voor die films was komen opdagen ook in de zalen van Four Rooms te lokken. Maar twintig minuten Tarantino op automatische piloot is natuurlijk geen surrogaat voor the real thing, en na een week van bescheiden succes bleven de zalen van Four Rooms leeg, ondanks de indrukwekkende cast en de grote namen achter dit project.

Cultfilms als Reservoir Dogs en Pulp Fiction moeten het in de eerste plaats hebben van mond-tot-mondreclame, en misschien is het daarom dat de marketingmensen met maatpakken en gsm's hebben besloten de film hier in België uit te brengen op een moment dat er behalve bombastische, lege actiekanonnen niet veel anders in de cinema's te zien valt. Blijft natuurlijk het feit dat Four Rooms, net zoals Reservoir Dogs en Pulp Fiction, het in de eerste plaats zal moeten hebben van het studentenpubliek, en wie nu in Leuven, Gent, Antwerpen, Brussel of Kortrijk rondloopt, zal wel begrijpen waarom wij zo onze twijfels hebben bij deze marketingzet. Nu ja, het is toch geen goeie film, dus misschien is het maar beter zo.

Four Rooms speelt zich af in vier kamers van een blokkendooshotel en de piccolo, gespeeld door Tim Roth, is de link tussen de vier kamers en de verhalen die er zich in afspelen. Het beste verhaal is dat waarin Roth ook daadwerkelijk meespeelt, het slapstick-achtige The Misbehavers, geregisseerd door Robert Rodriguez (Desperado, From Dusk Till Dawn). Een koppel met twee onuitstaanbare kinderen trekt er voor een nachtje op uit om oudejaar te vieren en betaalt de piccolo om op de kroost te passen. Natuurlijk blijken de kinderen een soort Macaulay Culkins in het kwadraat te zijn en weet de oppas nauwelijks raad met de mormels. Rodriguez haalt werkelijk het onderste uit de kan in dit filmpje en beseft dat bij humor alles op timing aan komt. Een lijk dat ook nog opduikt komt geen seconde te laat en Antonio Banderas speelt hier het macho-type dat hij altijd lijkt te spelen met veel ironie. Geen grote cinema, Rodriguez' gedeelte, maar zonder twijfel de meest genietbare twintig minuten van de film.

Quentin Tarantino's gedeelte, The Man from Hollywood, is een weinig originele variatie op een korte verhaal van Roald Dahl, over een Hollywoodster (Tarantino himself, of wat dacht je?) die met een paar Hollywood-vrienden (waaronder Bruce Willis) een hotelkamer huurt voor de nacht en er de boel op stelten zet met een weddenschap. Tarantino tatert zoals gewoonlijk aan één stuk door als een ouwe vrijster, en alhoewel hij zichzelf en z'n hele doen en laten probeert te parodiëren, slaagt hij er niet in de kijker duidelijk te maken dat met deze scènes zou moeten worden gelachen of waarom hij überhaupt de dingen zegt die hij zegt. Je zit erbij en je kijkt ernaar alsof twee beren broodjes smeren (en dát is vast grappig) en 't is voorbij voor je één keer met je mondhoeken hebt bewogen.

De schier onbekende Allison Anders en Alexander Rockwell tekenen voor de andere twee miskleunen. In Anders' The Missing Ingredient houden een schare heksen (waaronder Madonna, Valeria Golino en Sammi Davis) een wake in de bruidssuite. Het hele zootje heeft hoegenaamd geen plot en het lijkt alsof de hele sequentie met één camera is gefilmd die zelden of nooit van plaats verandert (bij wijze van spreken). In Rockwells poging, The Wrong Man, met Lawrence Bender, David Proval en Jennifer Beals, houdt een jaloerse man zijn echtgenote een tijdje gegijzeld. Het ding is noch komisch, noch spannend, in een verwoede poging om beide zijn.

Eigenlijk geldt dit devies voor de hele film: Four Rooms is noch vogel, noch vis, en verdrinkt aldus wanneer het probeert te vliegen. De talenten van de vier regisseurs zijn te verschillend om van dit experiment een coherente kijkervaring te kunnen maken en alhoewel het concept op zijn minst origineel te noemen is, valt de uitwerking meer dan tegen. Four Rooms is één van de slechtste ensemble-komedies sinds Robert Altmans Prêt-à-Porter (wat op zich natuurlijk al een prestatie is) en alhoewel Rodriguez' aandeel best wel het bekijken waard is, is het geen reden genoeg om naar de bioscoop te trekken en er tweehonderd duiten voor op te hoesten. Als je dacht dat kakkerlakken en wandluizen erg waren, vermijd dit hotel dan als de pest. Het is geen sterren waard.