CLUBBED TO DEATH

Met haar tweede langspeelfilm, Clubbed to Death, lijkt er sprake te zijn van een complete stijlbreuk met haar vorige realisatie. Terwijl Moi Ivan, Toi Abraham zich voornameijk afspeelde in een rustig Pools dorpje midden de jaren dertig, kiest Zauberman nu voor de jachtige jaren '90 als achtergrond voor haar nieuwste film. Ze situeert haar verhaal in donkere discotheken, verlaten parkings en vervallen straten. Het hoofdpersonage is de jonge, levenslustige Lola. Buiten haar wil om valt ze in slaap op een stadsbus en belandt ze in een gigantische dancing.

In deze enorme techno-kathedraal maakt ze kennis met Emir, een wat oudere migrant. Een opgewekt type kun je Emir niet onmiddellijk noemen. Z'n leven wordt vooral bepaald door de aanwezigheid van zijn jongere broer Ismaël. Het nakende vertrek van zijn broer uit Frankrijk betekent dan ook voor Emir een zware opdoffer. Om deze problemen te vergeten neemt hij zijn toevlucht tot het buitenissige van allerlei drugs en neemt hij regelmatig deel aan de illegale bokswedstrijden in de stad. Ondanks de grote verschillen in opvoeding en in afkomst klikt het snel tussen de bloedmooie Lola en Emir. Hun passionele relatie betekent een klein lichtpuntje in het dagelijkse leven van beiden figuren.

Clubbed to Death is geen rechtlijnige film. De film tracht op een correcte wijze de triestige toestand waarin sommige jongeren in onze samenleving zich bevinden weer te geven. Het is dan ook evident dat de Franse cineaste koos voor het gebruik van donkere kleuren in de film. Mede door de vele scènes in de discotheek en de bijhorende dampende dansmuziek is Clubbed to Death een uitstekende en herkenbare jongerenfilm geworden. Het is wel even wennen aan de pessimistische ondertoon van de prent. Het is eigenaardig, maar deze prent heeft een tweede visie nodig om het geheel op een passsende wijze te appreciëren en te begrijpen. Pas dan merk je hoe goed de vertolkingen zijn. De interpretaties van Elodie Bouchez (Lola) en Roschdy Zem (Emir) getuigen van een krachtig inlevingsvermogen van beide personen. Clubbed is veel meer dan een zoveelste nihilistische dansfilm, het is het bewijs dat er stilaan een aantal artistieke veranderingen plaatsvinden in de verouderde Franse cinemawereld.

Clubbed to Death is een moderne Franse film die in het verlengde ligt van andere vernieuwende projecten zoals Le Peril Jeune (met Elodie Bouchez), N'oublie Pas Que Tu Vas Mourir (met Roschdy Zem). Deze films handelen zonder uitzondering over actuele onderwerpen. Die nieuwe stroming in de Franse filmindustrie heeft niks meer te maken met de gekende oersaaie prestigueuze historische films zoals bijvoorbeeld La Reine Margot uit 1994 of Le Hussard sur le Toit.