CONTACT

Regisseur Robert Zemeckis bewees reeds met het zeer succesvolle Forrest Gump dat hij boeiende cinema kan maken voor het grote publiek, een eigenschap die hij blijkbaar heeft overgenomen van zijn mentor Steven Spielberg. Voor Contact baseerde hij zich op de gelijknamige bestseller uit 1985 van Carl Sagan. Sagan zelf schreef samen met zijn echtgenote Ann Druyan het script, maar heeft wegens zijn overlijden in 1996 zijn levenswerk nooit op het grote scherm gezien.

Jodie Foster speelt Ellie Arroway, een astronome die van het zoeken naar buitenaards leven haar levensdoel heeft gemaakt. Op vroege leeftijd is ze haar ouders kwijtgeraakt, en haar passie voor het heelal lijkt dan ook een tevergeefse poging om terug met hen in contact te komen. Ze luistert hiervoor naar geluid dat uit de ruimte wordt opgevangen en op een bepaalde dag krijgt ze het bericht waarop ze al heel haar leven heeft zitten wachten.

Terwijl ze samen met de rest van de wereld de boodschap tracht te ontcijferen, komt opnieuw Palmer Joss (Matthew McConaughey) in haar leven, een theoloog die ooit een kortstondige passie bij Ellie losweekte. Joss heeft het niet zo hoog op met de nieuwe wetenschap, en hij tracht dan ook de godsdienstige aspecten van dit contact te doorgronden. En dan wordt het bericht ontcijferd...

Contact mag dan nog wel sciencefiction zijn, de echte nadruk ligt op de manier waarop de aardbevolking zou omgaan met het idee dat er heel waarschijnlijk iets meer is dan deze aardkloot. Maar dan wel op een manier die het debiele niveau van ID4 overstijgt. Zemeckis weet immers een aantal vragen en denkpistes te lanceren die nog veel langer dan de 2u30 durende prent nazinderen. Echte antwoorden geeft hij niet, en zullen misschien ook nooit gegeven worden. Maar interessant zijn de vragen wel.

Jodie Foster acteert magistraal en het is dan ook jammer dat het karakter van Palmer Joss (McConaughey) zo mager werd uitgewerkt. De man weet op geen enkel ogenblik te overtuigen als godsdienstgoeroe, terwijl James Woods, John Hurt, Angela Bassett en vooral Tom Skerritt daarin wel slagen.

Ook visueel en auditief hoort deze film in de top van de zomerfilms. De fotografie is vaak verbluffend en grenst in enkele sequenties bijna aan het magische, terwijl de effecten voor êên keer zuiver ter ondersteuning van het verhaal gebruikt worden, op het matig optreden van President Clinton na. De referenties naar 2001: A Space Odyssey en Close Encounters Of The Third Kind zullen voor een aantal filmliefhebbers te duidelijk zijn, en zij zullen Contact dan ook een film voor het plebs vinden. Wij weten beter.