HOMBRES COMPLICADOS

Hombres Complicados is de derde langspeelfilm van Dominique Deruddere, na Crazy Love (1986), Wait Until Spring, Bandini (1989) en Suite 16 (1994). Het idee van Hombres Complicados rijpte al tijdens de opnames van Wait Until Spring Bandini. Guido Deruddere was toen, in 1989, samen met zijn broer Jean-Hubert, in Salt Lake City op bezoek bij de jongste van de familie. Guido en Jean-Hubert hadden er al een lange reis opzitten en hadden gedurende een paar dagen een aantal van elkaars onhebbelijkheden moeten slikken. Zo maakte Jean-Hubert er een gewoonte van om te verdwijnen op het moment dat er een rekening gepresenteerd werd. Het verhaal doet de ronde dat dit ook zo was, een ochtend in Salt Lake City. Guido en Jean-Hubert waren voor het ochtendgloren in het hotel aangekomen. Ze besloten in afwachting van Dominique een uitgebreid ontbijt te nuttigen en hun broer dan op te bellen. Maar toen Dominique aan het ontbijt verscheen en de rekening op tafel kwam, bleek Jean-Hubert andermaal verdwenen. De dienster die wou afrekenen vroeg toen aan Guido: 'Is your friend coming back?' Waarop Guido antwoordde: 'It's not my friend, it's my brother.' Jaren later, in de ijskoude winter van 1996, waren Guido en Jean-Hubert opnieuw op setbezoek bij hun broer Dominique. Die draaide in hartje Brussel een scène uit Hombres Complicados waarin Josse De Pauw een bar binnenkomt. De barman vertelt hem dat zijn vriend hem bedrogen heeft, waarop Josse de man verbitterd aankijkt en zegt: 'C'est pas mon ami, c'est mon frère.' Fictie achterhaalt de realiteit.

Scenaristen Marc Didden en Dominique Deruddere hebben beiden een gecompliceerde verhouding met hun respectievelijke broers en die ervaringen wilden ze dan ook in Hombres Complicados stoppen, het verhaal van twee broers, Roger en Bruno Declerq. Roger is een dubieus zakenman die vaak op de rand van de criminaliteit opereert. Hij leeft al een aantal jaren samen met de ex-barmeid Doriane en hun zoontje van vier, Erik. Bruno is een doodeerlijke douanier, die gelukkig getrouwd is met de brave verpleegster Simone. Op een dag dreigt één van de zaakjes waarmee Roger zich onledig houdt, falikant af te lopen. Hij heeft dringend het geld nodig dat hij niet heeft. Net op dat moment is het lot hem gunstig gezind: moeder Declerq overlijdt. Groot is echter zijn verbazing als hij merkt dat z'n moeder geen fortuin bezit en slechts 50.000 frank achterlaat. Voor de brave Bruno lijkt dit net genoeg voor een mooie begrafenis, maar Roger heeft het geld nodig om zijn vel te redden. Hij bedenkt een plan om zijn broer om de tuin te leiden en lokt hem naar de Ardennen.

Hombres Complicados is een aangrijpende film over broederliefde en -haat. Zowel Roger als Bruno koesteren een warme liefde voor elkaar, maar zij herkennen in elkaar ook dingen van henzelf die ze liever niet zien. Roger is de vrijbuiter, de non-conformist en speelvogel; Bruno het brave burgermannetje. Maar op het einde van de film lijken hun karakters in feite inwisselbaar. De thematiek van liefde en vriendschap wordt door Deruddere gelukkig niet op een loodzware manier behandeld. Er is heelwat humor in de film aanwezig, hoewel die behoorlijk zwart is. Doorheen de film zit een geniale flashback geweven, waarin de twee jonge broers in een beerput op zoek moeten naar het valse gebit van hun moeder. De film eindigt met de ontknoping van die flashback en geeft de hele dubieuze en korzelige ondertoon van de film aan.

Dirk Roofthooft (Roger) en Josse De Pauw (Bruno) spelen de pannen van het dak. Voor Roofthooft, bekend uit tv-producties als Moeder waarom leven wij, Het verdriet van Belgie en De Partizanen, is het zijn eerste hoofdrol in een bioscoopfilm. Josse De Pauw werkte al eerder met Deruddere samen: hij speelde in 1986 de hoofdrol in Crazy Love, waarmee hij de Joseph Plateauprijs voor beste Belgische acteur won. De rol van Simone wordt gespeeld door een schitterende Hilde Van Mieghem (Vrijdag, Sailors don't Cry), die van Doriane door de ietwat tegenvallende filmdebutante Lies Pauwels.

Hombres Complicados is een verademing in het Belgische filmlandschap. Alle technische vertragende elementen zoals uitgebreide belichtingen of ingewikkelde camerabewegingen werden achterwege gelaten. Het maakt van de film een authentiek, ongegeneerd, grappig en aangrijpend document. Op de koop toe gekruid met weerzienwekkende muziek van Arno Hintjes.