MARQUISE

Veel heeft misschien te maken met het feit dat deze film zo sterk doet denken aan Marcel Carnes Les Enfants Du Paradis (1945). Net als in deze Franse filmklassieker worden beelden van opvoeringen afgewisseld met een verhaal over een tedere romance. Dezelfde thema's komen trouwens opnieuw aan bod: eenzaamheid, alles opslorpende liefde en de onmogelijkheid om keuzes te maken.

Het centrale personage is Marquise (Sophie Marceau), een gracieuze ballerina die halfnaakt danst om de klanten naar de zaak van haar ouders te lokken. Het is op zo'n moment dat ze opgemerkt wordt door Gros Ren, acteur bij L'Illustre Thatre (het gezelschap van Molire). Ze trouwt met hem en hij beloofd haar een succesrijke acteercarrière. Haar eerste stappen zijn echter zo catastrofaal, dat Molière haar terug bij de danseressen onderbrengt, een fase die ze liever zo snel mogelijk achter zich laat. Maar dan verschijnt Racine. Hij vindt Marquise de beste actrice van het moment en stelt voor om Andromaque voor haar te schrijven. Vanaf dat moment wordt ze verscheurd door de liefde voor zowel Gros Ren als Racine. Bovendien moet ze beslissen of ze bij Molière blijft, die haar heeft gelanceerd, of dat ze voor Floridor steractrice zal worden.

Door de geschiedenis als uitgangspunt te nemen krijgen we weliswaar een interessant beeld voorgeschoteld van het toenmalige theater, de historische figuren en hun alledaagse maniertjes, maar verder dan een beeld gaat het ook niet. Dat komt omdat Vera Belmont zo accuraat mogelijk wilde zijn en daarom enkel historisch verifieerbare feiten in de film heeft opgenomen. De karakters zijn daarom inhoudsloos en blijven, ondanks de goede bedoelingen, karikaturen van zichzelf. Het gevolg is dat elke dramatische spanning volledig uit de prent wordt weggesneden.

Marquise is dan ook niets meer of minder dan voer voor diegenen die wat meer willen weten over het theater uit de Franse renaissanceperiode. Wie daarentegen op zoek is naar een avondje drama of romantiek gokt hiermee op het verkeerde paard.