SLING BLADE

Films over zieke, gehandicapte of minderbegaafde mensen. Ze houden er van, The Academie. Vraag het maar aan Dustin Hoffman of Tom Hanks. Goedkoop sentiment misschien, maar keer op keer goed voor ijzingwekkende vertolkingen. What's Eating Gilbert Grape, Philadelphia, Rain Man, Forrest Gump en het deze week ook uitgebrachte (en schitterende) One Night Stand zijn films die met terechte trots op een cv geplaatst worden. Films ook die het jammer genoeg enkel redden wanneer de nodige grote namen aan het project verbonden zijn. Voor Sling Blade zullen goede kritieken, gunstige mond op mond reclame en een welverdiende oscar moeten volstaan.

Billy Bob Thornton, die buiten de megafoon ook de tekstverwerker ter hand nam, speelt meteen ook maar de hoofdrol. Als Karl Childers komt hij na een jarenlange opsluiting in een gesticht voor geesteszieken terug in de gewone wereld terecht. Jaren geleden vermoordde hij als twaalfjarige jarige zijn moeder en haar vrijer met een zeis (een Sling Blade). Al snel vindt hij met wat hulp werk en sluit hij vriendschap met Frank (Lucas Black), een twaalfjarige vaderloze knaap. Deze weet zijn moeder te overhalen om Karl in de schuur te laten wonen. Karl is voor hem niet alleen een substituut-vader, hij is meteen ook zijn beschermengel. Zijn moeder Linda heeft immers een verhouding met de gewelddadige Doyle. Een zeer explosieve verhouding...

Ware het geen onmogelijkheid, regisseurs zouden wat meer en regelmatiger moeten debuteren. Billy Bob Thornton laat immers in zijn drieledig huzarenstukje (regisseren, schrijven en acteren) geen grove steken vallen en mag meteen plaatsnemen op de rij van de grote debutanten. Zijn Karl Childers weet hij op een subtiele en tegelijkertijd sublieme manier diepmenselijk te maken, zonder daarbij op het sentiment beroep te doen. Zijn oscarnominatie voor beste acteur was dan ook terecht.

Ook het script is nagenoeg feilloos. Enkel Dwight Yoakam gaat als Doyle nu en dan over de top, iets wat sterk in contrast staat met de uiterlijke kalmte en onverschilligheid van Karl. Buiten het enigszins voorspelbare, maar tevens onherroepelijke einde, kan enkel de traagheid als negatief aspect ingeroepen worden, maar dan enkel door diegenen die zich door de snel-gemonteerde actie-zomerfilms laten leiden als norm. Traag misschien, maar tevens oeverloos mooi in beeld gezet terwijl de personages alle ruimte en tijd krijgen om uit te groeien. En de kijker krijgt de tijd om na te denken over goed en kwaad. Een vraag die ook na de eindtitels nog blijft nazinderen.