MY BEST FRIEND'S WEDDING

Nochtans oogt het verhaaltje even dom en vergezocht als gewoonlijk. Alles draait rond de figuur van Julianne Potter (Julia Roberts). Zij dumpte een hele tijd geleden haar boyfriend Michael (Dermot Mulroney), maar maakte hem tegelijkertijd wel tot haar beste vriend. De twee beloofden ook dat ze met elkaar zouden trouwen, als ze beiden op hun 28e nog vrijgezel zouden zijn. Als de film begint, zijn Michael en Julianne beiden bijna 28 en Julianne verwacht dat Michael zal bellen om de belofte waar te maken. Hij belt inderdaad, maar met de mededeling dat hij over drie dagen zal trouwen met Kimmy Wallace (Cameron Diaz), een studente aan de universiteit van Chicago en de dochter van een rijke stinkerd die eigenaar is van de White Sox baseballclub en een tv-imperium.

Hoewel het Julianne was die in haar studententijd de relatie had verbroken, is ze in feite de hele tijd verliefd op Michael gebleven, en de mededeling dat hij gaat trouwen maakt haar dan ook stikjaloers. De hele film door zal ze, met de hulp van een homofiele (en dus onbereikbare) vriend George Downes (Rupert Everett) het huwelijk proberen te saboteren en Michael terug voor zich te winnen. En hier verschuilt zich de sterkte van het script. Aanvankelijk voelen we medeleven voor het Julianne-figuur, maar hoe langer hoe meer transformeert ze in een bitch, hoewel nooit helemaal. Koste wat het kost wil ze haar misstap goedmaken (ze had al lang met Michael getrouwd moeten zijn) en daarvoor is geen middel haar te veel.

De afloop van de film blijft de hele tijd ongewis. Michael houdt van Kimmy, maar voelt blijkbaar toch nog iets voor zijn oude liefde. Kimmy wordt snoezig en lief voorgesteld, maar heeft niet de uitstraling van de rijpere Julianne. Voor de kijker is het wikken en wegen: wie past nu het beste bij elkaar? Onvermijdelijk word je geconfronteerd met de vraag wie jij zou kiezen mocht je in Michaels geval zijn. Dat bezorgt je een zeer wrang gevoel. De film heeft een heel bittere en wrevelige ondertoon. Je voelt je als kijker niet helemaal op je gemak, voelt je schuldig om partij te kiezen. Van een echt happy end kan er dan ook geen sprake zijn, want voor wie Michael ook kiest, er is altijd een sympathieke verliezer.

Het scenario van Ronald Bass (Sleeping With the Enemy, The Joy Luck Club, When a Man Loves a Woman, Dangerous Minds, Waiting to Exhale) is dus interessant genoeg om bijna twee uur te boeien. Wat op het eerste gezicht een banale romantische komedie lijkt te zijn, blijkt zich tot een drama te ontpoppen, waarin de personages als schaakpionnen over een bord bewegen: Michael, die niet zo makkelijk te manipuleren is als eerst gedacht, Julianne, ongelukkig om wat ze niet kan krijgen, en Kimmy: rijk, honneponnig, maar bedreigd. En als een joker dartelt doorheen het verhaal een vierde pion: George, die zijn heil zoekt bij hetzelfde geslacht. Geen mens die kan voorspellen hoe dit moet aflopen. Regisseur P.J. Hogan (Muriel's Wedding) geeft de afloop dan ook pas op het einde prijs.

Zo'n scenario - romantisch, dramatisch, grappig en onvoorspelbaar tegelijkertijd - vraagt meer van acteurs dan een gewone romantische komedie doet. Julia Roberts (met 12 miljoen dollar per productie de best betaalde vrouwelijke Hollywoodster) steekt heelwat diepgang in haar verwrongen personage: ze is op een subtiele manier sympathiek en hatelijk tegelijk, en dat moet je kunnen. Cameron Diaz komt als haar maagdelijke tegenspeelster iets minder goed uit de verf, maar wordt nooit helemaal van het doek gespeeld. Dermot Mulroney speelt de weinig benijdenswaardige Michael, maar spreidt weinig uitstraling ten toon. Uitstraling (en sex-appeal, naar het schijnt) heeft Rupert Everett, als de mysterieuze George, des te meer.

Dat het tussen Hollywood en cupido niet altijd even goed botert, is bekend. In My Best Friend's Wedding schiet de god van de liefde duchtig in het rond: met vergiftigde pijlen. Awkward.