187

Criminelen op de schoolbanken, terwijl de leraar zich hun woede, en later ook hun wraak op de hals haalt. Dit is het trieste lot dat Trevor Garfield (Samuel L. Jackson) in 187 moet ondergaan. Pesterijen is hier een understatement van het formaat dat rechtevenredig is aan het macho-gehalte van de lieverdjes waarmee chemieleraar Garfield te maken krijgt. En het zit hem echt niet mee. De mens heeft pas een levensgevaarlijke ontmoeting met één van z'n pupillen overleefd en hij gooit zich alweer voor de leeuwen. Het woord martelaar kwam in het eerste deel van de film verschillende keren in ons op.

De spreekwoordelijke arena heeft in de film meer weg van een letterlijke warzone. Het minste dat gezegd kan worden is wel dat Garfield ijzersterke principes heeft, en gelooft gemaakt te zijn voor het onderwijs. Een idealist dus. Hij komt terecht in een school in California waar het weer misloopt. Trevor en Ellen (Kelly Rowan), één van z'n nieuwe collega's, krijgen problemen met Benny (Lobo Sebastian), één van de zware jongens op school. Juf Informatica Ellen is nogal aangedaan van de gruwelijkheden waar Trevor het slachtoffer van werd, en van het één komt het ander. Garfield krijgt nog te maken met Cesar (Clifton Gonzalez Gonzalez), een lid van KOS, Benny's gang.

De jongens waarvan sprake zijn rasechte doe-het-zelvers: ze verbouwen hele klaslokalen, rotzooien met drugs, wapens en dat natuurlijk in een gang van graffitispuiters. En hier loopt het mis: de hele subcultuur van hiphop en graffiti wordt zondermeer gelinkt aan het gedrogeerde tuig dat in de film homeboy speelt. Clichés dus, en niet zo'n klein beetje. Gelukkig heeft de film een helse vaart, is hij heel mooi in beeld gebracht, en was het Massive Attack die nummers uitleenden voor de soundtrack.

Rita (Karina Arroyave) herinneren we ons nog als de hysterische latina uit Falling Down, en net zoals in die film speelt ze het typetje van hysterische chicana. Cesar (Clifton Gonzalez Gonzalez) speelde eerder in Dead Presidents, hij liet dan weer wél een sterke indruk na.

Vooral de scènes die leiden naar het ultieme duel tussen Garfield en Cesar en z'n homies zijn hallucinant. Dat alles, in combinatie met de rol die Samuel L. Jackson neerpoot, maakt de film meer dan geslaagd. Er zijn zelfs die een oscarnominatie ruiken. Regisseur Kevin Reynolds is er deze keer in geslaagd om een film te maken die niet op de lachspieren werkt, iets wat van z'n vorige - Waterworld - niet kon gezegd worden.

In vergelijking met de zware kost van 187 is Dangerous Minds, van enkele jaren geleden, zoiets als babyvoer. De film blijft dus wel degelijk even op de maag liggen. Niettemin is het een sterke aanrader, behalve voor de overspannen leerkrachten onder ons.