NOWHERE

Nowhere is - na Totally Fucked Up en The Doom Generation - het laatste deel van Gregg Araki's Teen Apolacypse Trilogy. Deze producties werden vooral gekenmerkt door hun onrealistische zwartgalligheid en dito karakter. Maar Araki is milder geworden. Zijn personages zijn sympathieke kids, al is hun leven nog altijd even bizar en uitzichtloos. Neem Mel bijvoorbeeld. Haar motto luidt dat je met zoveel mogelijk mensen moet slapen alvorens je oud en lelijk bent en niemand je nog wil. Ook Araki's negatieve toekomstvisie is nog steeds van de partij, al staat ze deze keer wel met een stevige voet in de werkelijkheid. Alle mogelijke fin de siècle-trends komen aan bod: extacy, piercings, fuiven, sm, mediapredikanten, massale aanvallen van boulemie, baywatchsterren die groupies verkrachten, ja zelfs ontvoeringen door buitenaardse wezens. Niets ontsnapt nog aan het beeld dat Araki ons van deze wereld voorschotelt.

Het lijkt op het eerste gezicht weer allemaal erg over the topp. Maar wie er de laatste dagbladedities op naleest weet wel beter: elk evenement dat Araki filmt, komt rechtstreeks uit de krant. Onze maatschappij is een uitzichtloze beerput geworden waar niets nog vaststaat. Enkel de liefde is een constante, of zoals Duvals personage zegt: het enige wat je in deze wereld nodig hebt, is iemand die je vertelt dat het wel allemaal beter zal gaan.

Om zijn denkbeelden aan de man te brengen, gebruikt de regisseur datgene waar het publiek het meest om vraagt: soap. Nowhere toont immers een dag uit het leven van enkele tieners uit Los Angeles en neemt daarvoor de serie Beverly Hills 90210 als basis. Alleeen zet hij die wereld op zijn kop. De cast is op dat vlak dan ook goed gekozen. Wie goed kijkt, ontdekt onder meer Shannen Doherty (Beverly Hills 20210), Christina Applegate (Married With Children), Traci Lords (Melrose Place) en Kathleen Robertson (Beverly Hills 90210).

Araki heeft met Nowhere dan ook een niveau bereikt waar hij met The Doom Generation nog ver van verwijderd was. Zowel op inhoudelijk als op technisch vlak is hij volwassen geworden. De visualisatie is sfeervol en de humor en dramatiek zijn goed gedoseerd. Enkel het buitenaards wezen, dat lijkt op een Ninja Turtle, is hier in deze gedaante niet helemaal op zijn plaats.

Het wordt tijd dat Araki eindelijk serieus genomen wordt. Nowhere kan dan ook best omschreven worden als een verwittiging, een leidraad voor een generatie, die gedoemd is het einde van de wereld te aanschouwen.