OESJE!

Spiessens is nog zo'n échte groene jongen: beide voeten stevig in de Vlaamse klei, met hond Walter als huisgenoot, en de tomaten en prei in z'n tuin gezond van contentement . Lichte paniek op het erf als blijkt dat de Nederlandse investeerder Karstens (Gert-Jan Dröge) z'n zinnen heeft gezet op het stukje groen waar Kamiels kippen rondscharrelen. Megaland, een recreatiepark met winkels, hotels en grote parkings wordt bij de inwoners van het dorp gepromoot door burgemeester Stasse (François Beukelaers). Naast al het geld dat hij denkt op te strijken met z'n percentje op Megaland, verwacht hij er ook nog electionair munt uit te slaan: werkgelegenheid voor de helft van het dorp.

Stasse krijgt de opdracht Spiessens een interessant aanbod te doen voor z'n erf: oprotten is dus de boodschap. Snel genoeg blijkt dat het probleem Spiessens lichtelijk onderschat werd en dat hij niet echt van plan is om zich van zijn geboortegrond te laten verjagen. Kamiel is niet meteen een intellectueel, maar een gezond boerenverstand doet blijkbaar nog wonderen. Van zoveel verzet krijgt Karstens het zwaar op de heupen en hij zet dan maar een wapen in waar vele mannen na korte tijd voor zouden kapituleren: Andrea (Geena Lisa). Karstens ontdekt haar in de karaokebar 'La Miranda'. Andrea moet Kamiel doen inbinden, maar er doet zich een onverwachte wending voor. Zo mooi als in de persmap kunnen wij het in elk geval niet zeggen.

Het algemene niveau van de film is op z'n minst bedenkelijk. Borstenhumor en veel billenkletsers, iets wat blijkbaar in het genre als een must beschouwd wordt. Geena Lisa maakt een geslaagde entree - zingen kan ze dus wel - maar daar houdt het dan ook me eop. Hopelijk denkt ze niet naast haar mooie lijf ook nog om haar acteerprestaties aangeworven te zijn. Bitch smelt voor de agrarische charmes van een boer met spraakgebrek? Niet echt geloofwaardig; en dan spreken we weer in understatements. Burgemeester Stasse doet dan weer zwaar denken aan het type Balthazar Boma. Typetjes alom dus. Daar is op zich niets op tegen, maar als Spiessens de enige is die kan boeien kunnen we het geheel nog moeilijk een geslaagde film noemen.

Van iets als een origineel verhaal kunnen we ook niet spreken, en dat verbaast ons wel aangezien Chris Van den Durpel toch één van de scenaristen van de film is. Wat Bean enkele weken geleden bewees, geldt ook nu: typetjes die er staan in sketches op tv slaan niet noodzakelijk aan in een langspeelfilm. Vooral met Chris Van den Durpel moet een mens dan medeleven voelen.