THE GAME

Niemand had verwacht dat Se7en zo'n kritisch en commercieel succes zou worden, vooral niet na Finchers teleurtellende debuut Alien3. Maar Fincher had beschikking over een briljant script, enkele uit de kluiten gewassen acteurs, en zijn eigen onvolprezen visueel talent. Het resultaat was verstommend sterke cinema. Voor The Game, Finchers eerste film sedert Se7en, zou je kunnen zeggen dat hij een identieke formule volgde: een zeer originele premisse, een paar voortreffelijke acteurs, en Finchers inmiddels herkenbare visuele handtekening.

Nicholas Van Orton (rol van Michael Douglas) is een steenrijke, arrogante en eenzame bankier die op zijn 48ste verjaardag (de leeftijd waarop zijn vader zelfmoord pleegde) van zijn min of meer delinquente broer Conrad (Sean Penn) een ongewoon verjaardagsgeschenk krijgt: een visitekaartje van het bedrijf Consumer Recreation Services. Geërgerd maar nieuwsgierig neemt hij contact op met het bedrijf dat belooft hem een beetje te amuseren, hem wat avontuur te verschaffen op de meest onverwachtte momenten. En inderdaad, nu en dan gebeurt er een kleinigheidje dat Van Orton echter meer irriteert dan amuseert. Het duurt echter erg niet lang alvorens de grap gigantische proporties aanneemt, en Van Norton beseft dat hij in iets veel gevaarlijker en duisterder is terecht gekomen dan hij aanvankelijk dacht. En er is niemand die hij nog kan vertrouwen.

Het scenario is van het duo Michael Ferris en John D. Brancato, die ook al The Net schreven, en die invloed is wel te zien: het thema van het verlies van identiteit is ook in sterke mate aanwezig in The Game. We kunnen gelukkig wel vertellen dat The Game in alle opzichten de superieure film is. Douglas acteert op topniveau als een opgejaagd beest, met kleinere, effectieve rollen voor Sean Penn en Deborah Unger, het blondje uit Crash. En Fincher is zichzelf: verrassend en inventief, en verliefd op onderbelichting en belichting met ongewone, vaak fluorescente kleuren. Hij bevestigt met deze film zijn positie als één van de meest getalenteerde regisseurs van Hollywood.

The Game is een nagelbijter van formaat geworden, die er gedurende twee uur in slaagt de kijker steeds opnieuw te verrassen en met een lang opgebouwde, totaal onverwachtte ontknoping te eindigen. Maar in tegenstelling tot Se7en, is die ontknoping niet in sync met de rest van de film. Nagenoeg een anticlimax van Abyss-proporties, waarin het voorgaande verhaal veel aan geloofwaardigheid inboet. Bijzonder jammer, toegegeven, maar desondanks blijft The Game één van de betere films van het jaar en wat ons betreft absoluut verplichte kost.