ALIEN RESURRECTION

Een betere titel kon niet gekozen worden voor de vierde aflevering in de Alien-reeks. Alien Resurrection is niet alleen een verrijzenis van Gigers monsters, maar tevens van Sigourney Weavers personage Ripley en van de hele reeks, die na Alien3 een twijfelachtige toekomst had. Als er één les te leren viel van het fiasco dat Alien3 heette, dan was het wel dat men iets totaal nieuws moest proberen, en dat is dan ook het minste dat je van Alien Resurrection kunt zeggen.

De vergelijking die ons te binnen schiet is die tussen Star Trek en Star Trek: The Next Generation. De films met Picard en co. zijn schitterende Star Trek, maar toch kun je het verlangen naar de Kirk-dagen niet laten. We vermoeden dat de Star Wars-fans in '99 voor een gelijkaardig dilemma zullen staan: Episode 1 zal in alle opzichten superieur zijn aan de trilogie uit de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig, maar toch zullen velen (ondergetekende incluis) smachten naar de Han Solo-dagen. Het is een dergelijk gevoel dat je ondergaat bij het zien van Alien Resurrection.

De film speelt zich 200 jaar verder in de toekomst af. Weyland Yutani bestaat niet meer; in de plaats krijgen we de United Systems Military. Ook Ripley is niet meer de oude. In Alien3 pleegde ze zelfmoord met een Alien Queen in de borstkas. Nu wordt ze - mét Queen - weer tot leven gekloond door de geflipte wetenschapper Gediman, in opdracht van de onorthodoxe generaal Perez; dit alles aan boord van het gigantische ruimteschip Auriga. Ripley overleeft de chirurgische ingreep die de Queen uit haar lichaam haalt, maar blijkt over flinke portie Alien-DNA te beschikken: ze is cynisch, onmenselijk sterk en voelt zich op een bizarre manier verbonden met het Alien-ras. Ondertussen legt de Queen - in gevangenschap - naar hartelust eieren, want Gediman ziet in het ras een fantastisch commercieel potentieel.

Het is waarschijnlijk geen verrassing als we vertellen dat er ergens iets fout loopt. Ripley moet met de bemanning van de pas aangemeerde Betty, een weinig clandestien vrachtschip, de andere kant van de Auriga bereiken, waar de Betty de enige kans op ontsnapping vormt. Wat volgt is wat schrijver Joss Whedon een typische Poseidon Adventure-plot noemt: een lange tocht doorheen de Auriga vol van gevaar en onmenselijke obstakels.

Alien Resurrection is een film die werkt dank zij een combinatie van elementen. Om te beginnen levert Sigourney Weaver de allerbeste acteerprestatie uit haar carrière. Een meer dankbare rol had ze zich onmogelijk kunnen wensen. De nieuwe Ripley is er één vol van woede, droefheid, verwarring, wellust, doorzettingsvermogen, sarcasme, medelijden en verwondering en wat ons betreft is de winnaar van de Academy Award voor de beste vrouwelijke hoofdrol bij deze beslist. Ripley zag er nooit beter uit. Anderzijds heeft Alien Resurrection veel te danken aan de regisseur, de Fransman Jean-Pierre Jeunet: de visuals zijn adembenemend, een aantal actiescènes (waarvan één onderwater) verbluffend, sommige andere sequenties hartverbrekend mooi. En wat nieuw is voor deze franchise: Alien Resurrection is grappig op een weirde manier. Het zit 'm in de kleinste details die sommigen zullen doen schaterlachen, en anderen eerder over het achterhoofd zullen doen krabben. Het is deze originaliteit, met Jeunets handtekening, die de film die extra dimensie meegeeft die ontbrak in Alien3. Bovendien komt Alien Resurrection, met dank aan het scenario van Joss Whedon, vaak zeer verrasend uit de hoek. Verwacht je aan een aantal briljante vondsten, die aan de andere kant op een vreemde manier als pure heiligschennis overkomen.

Niet dat alles koek en ei is: er zijn iets te veel dode momenten, waar we liever nog wat meer actie hadden gezien. Wat Winona Ryder betreft: hier heb je een het schoolvoorbeeld van complete miscasting. Ze past als Call helemaal niet in de bemanning van de Betty, en elke poging om stoer over te komen valt in het water.

Om tot de conclusie van het verhaal te komen: Alien Resurrection is een sexy film, en daarmee bedoelen we niet zozeer kinky, in de zin van de bizarre erotische ondertoon dan wel trendy, in de zin van de flitsende montage en de typische nineties knipoogjes en dialogen. Waar we echter voor vrezen is dat de zeer hippe sfeer die deze film voortdurend uitademt, zich uiteindelijk tegen de prent zal keren: wat hip is in de jaren negentig is verouderd tien jaar later, en het zou ons dan ook verbazen als Alien Resurrection even tijdloos blijkt als Alien en Aliens.