Harold D. Becker (van Sea of Love) heeft met zijn laatste film, Malice, niet bepaald voor een hoogvlieger gezorgd. Niet geheel zonder reden wordt de film hier bijna twee jaar na zijn Amerikaanse release in de zalen gebracht. Het slappe verhaaltje, dat nog voortborduurt op thriller-elementen uit andere succesfilms die toen (in 1993) in het middelpunt van de belangstelling stonden (Silence of the Lambs, Single White Female...), is een bewerking van een scenario dat ooit dienst deed als script voor een t.v.- film en met een serial-killer-sausje wordt overgoten.
Bill Pullman en Nicole Kidman zijn een koppel waarbij het voortplanten maar niet wil lukken. Alec Baldwin is een chirurg die haar alle hoop op kinderen annex de eierstokken in een risicovolle operatie ontneemt. Gevolg: Nicole kwaad natuurlijk. En ze is er het vrouwtje niet naar om bij de pakken te blijven zitten. Ziedaar een korte samenvatting. Ergens weet Becker er ook nog een seriemoordenaar bij te slepen en een einde dat aan een belachelijke kruising van een Ruth Rendell-whodunnit en een kort verhaal van Roald Dahl doet denken, maar het is en blijft weinig soeps.
De film mag dan geen meesterwerk zijn, met de keuze van Jerry Goldsmith als componist deden ze bij Columbia Pictures wel een uitstekende zet. Goldsmith behoeft al lang geen introductie meer. Met al meer dan honderd soundtracks op zijn actief is hij een van de meest gevraagde componisten in Hollywood. En hij bewees al eerder dat hij een kei is in het componeren van scores voor thrillers: de Omen-trilogie (1976/1978/1981), Alien (1979), de Poltergeist-films (1982/1986), Total Recall (1990), Basic Instinct (1992), en nog niet zo lang geleden The Shadow (1994) en The River Wild (1994), en binnenkort opnieuw voor de nieuwe Crichton-verfilming Congo.
Voor Malice grijpt hij weer terug naar het instrumentarium waarmee het al eens een keertje zo goed ging bij Basic Instinct. Strijkwerk, dwarsfluiten en drumpaths dus. Jerry Goldsmith neemt als uitgangspunt voor zijn score het melodietje dat het buurjongetje van Kidman en Pullman de godganse dag op zijn keyboard zit te spelen. In het openingsnummer van de soundtrack wordt dit wijsje eerst door een synthesizer gespeeld, vervolgens overgenomen door het koor van dienst en tenslotte door het orkest. Omdat het jongetje met zijn orgeltje zo'n belangrijke rol in de film speelt (vooral in het tweede deel dan) komt het thema voortdurend terug.
Net zoals bij alle andere recente soundtracks van Jerry Goldsmith, wordt ook hier dankbaar gebruik gemaakt van synthesizers. Kwam het synthesizer- themaatje misschien iets te nadrukkelijk naar voren in zijn scores van The Shadow en The River Wild, hier valt het minder op, ook al omdat het keyboardende buurjongetje ook om die aanpak vraagt. Naarmate het thema verder wordt uitgewerkt, begint de muziek meer en meer op die van Basic Instinct te lijken. Misschien niet erg origineel, maar wel heel doeltreffend.
Malice is een score die er wezen mag. Puik geluid bij een minder puike film, klinkt het dus, en dat bij VSD.