Ripley. Ellen Ripley.
Pijnlijk natuurlijk als u nu niet weet
waar wij het over hebben, want dan hebt
u duidelijk een enorm gat in uw
filmbagage. Vergelijk het met niet
weten wie Luke Skywalker is, of geen
idee hebben waar Rosebud vandaan komt.
Niet weten waar Rick's Cafe gelegen is,
of twijfelen bij de afkorting HAL.
Want Ellen Ripley is zonder de minste twijfel één van de sterkste vrouwelijke karakters die ooit op het witte doek zijn verschenen. Geen dame in nood die het moet hebben van de onversaagde mannelijk held, die zich daarmee ook een plaatsje boven de titel weet te veroveren. Neen, Ripley is een instituut. Een icoon waarvan de hedendaagse cinema enkel maar kan van dromen. Want er is maar één Ellen Ripley. En haar plaats is al ingenomen. Sigourney Weaver is Ellen Ripley. Ellen Ripley is Sigourney Weaver.
Alien dus. Eén van de beste films ooit. Mede door de unieke regie van Ridley Scott, het beeldschone monster van H.R. Giger, en Ellen Ripley. Eén van de weinige films ook die een succesvolle reeks in het leven wist te roepen. Een reeks die met het derde deel een dieptepunt bereikte (maar die daarmee wel regisseur David - Se7en - Fincher aan de wereld gaf), maar die nog steeds kop en schouders boven het gros van de filmproducties uitsteekt.
Goed. Het zou nu dus al mogen duidelijk zijn dat ik een grote fan ben van de Alien-reeks. Samen met moviecollega en -vriend Christophe Van Cauwenbergh wordt elk spoor naar nieuwe of oude Alienartikels onderzocht. We maken elkaar stikjaloers met die ene folder, dat unieke tijdschrift dat de andere niet heeft en we kloppen elkaar op de rug wanneer we een verloren gewaand relikwie op de kop kunnen tikken. Aankoopadvies wordt uitgewisseld, en met de nodige eerbied worden elkaars schatten bewonderd. En wanneer dan blijkt dat een nieuwe film in de maak is stijgt de spanning. Is Danny Boyle wel de juiste keuze? Zal de eigenaardige visie van Jeunet wel passen in de reeks? Want kijk wat er met David Fincher is gebeurd... Hebben ze wel het recht om Ripley uit de doden op te wekken? (Even een toegift aan de onwetenden: als u van de volgende Alien wilt genieten moet u Alien3 gezien hebben). Voorlopige scripts worden naar elkaar doorgemaild en de eerste foto's bewonderd. Zonder het verhaal te willen weten natuurlijk...
Wat zou je dus kunnen wensen dat zo uniek is dat rest hierbij in niets verdwijnt? (Buiten een levensgote Alienpop, één van de model-ruimteschepen of een facehugger). Wat dacht u van de Wereldpremière van Alien Resurrection? In Parijs op de Champs Elyssées, en in het bijzijn van Sigourney Weaver, Winona Ryder, Jean-Pierre Jeunet, Ron Perlman en Dominique Pinon? Met uiteraard een exclusieve party in La Locomotive, een exquisite danstent naast Le Moulin Rouge.
En wanneer je op bijna miraculeuze wijze een dergelijke uitnodiging krijgt (dank je, Piet), wat doe je dan? Je beste pak meegritsen en je fototoestel laden met een 400 ASA film om toch maar iets van die unieke ervaring op papier te hebben. En dan de Thallys nemen naar Parijs. De Eifeltoren en het Louvre kunnen me even niet bekoren. Niet erg kunstvriendelijk, ik weet het, maar wat wil je? Volgend jaar staan ze daar hopelijk nog en dan is Ripley al lang weer naar huis.
Een wereldpremière van een grote Amerikaans productie maak je niet elke dag mee. Dank God dat Jeunet een Fransman is. Als journalist krijg je de kans om de film reeds weken op voorhand in een persvisie te zien, maar echt veel pret is daar meestal niet te beleven. Die rode loper, de luifel, de enorme controle en de glitterkleding zijn er dan niet bij. Om nog maar van de sterren en de champagne te zwijgen.
De wereldpremière dus...
Als je de kans krijgt om te gaan, dan
doe je het meteen ook goed. Met kostuum
dus, het fototoestel in de aanslag,
gladgeschoren en van plan om er een
onvergetelijke avond van te maken. Uren
voor het startshot ga je even het
toekomstig Walhalla opzoeken om je 's
avonds zeker niet van metro te
vergissen, en als ze juist bezig zijn
met het opstellen van de luifel (van
het Lido trouwens), dan is dat al
meteen de eerste foto-opportuniteit.
Een foto die wegens een te gelukkige
grijns niet geschikt is voor
publicatie, maar die nog vaak zal
gebruikt worden om vrienden en
kleinkinderen jaloers te maken.
En dan is het grote ogenlik aangekomen. Je wilt graag een goede plaats, en dus komt je goed op tijd. Te goed op tijd blijkbaar, want meer dan wat in de druilregen staan wachten kun je niet doen. Een peperduur overdekt terras in de buurt lijkt dan ook de ideale plaats om de zaak met argusogen in de gaten te houden. Intussen wordt de rode loper overspoeld met in Alien Resurrection t-shirts gehulde buitensmijters. Extra-Large natuurlijk. En veel afzichtelijker dan het monster. En wanneer de deuren dan uiteindelijk open gaan, doe je wat er van je verwacht wordt in je kostuum. Je gaat drummen. Drummen om toch die kostbare plaats te gaan innemen. Controle. Nogmaals controle. En dan sta je op die rode loper die je zo dikwijls op foto's hebt gezien.
Voor mij staan blijkbaar een aantal bekende Fransen, want de artillerie fototoestellen begint als een bezetene z'n munitie op te gebruiken. Als het dus een beetje mee- (of tegen-) zit sta ik dus mijn kop ergens in een of ander roddelblad. Goed. Moet kunnen. Toch voor één keer. Controle, en nogmaals controle. Nogmaals een controle, en dan sta ik binnen. En dan doe je nogmaals wat er van je verwacht wordt in je kostuum. Je gaat hollen naar de beste plaatsen waar je met je kaart mag zitten. Achtste rij, met slechts één plaats tussen jezelf en de gang. Een niet zo onbelangrijk gegeven, zo zou later blijken.
Wachten. Wachten. Alle plaatsen worden stilaan bezet door mensen die ongetwijfeld belangrijker zijn dan mezelf, maar wat kan mij het schelen? Voor hen is het waarschijnlijk een dagje uit. Voor mij is het een droom die uitkomt.
Een schoonheid met een nogal sterk uitgesneden rug (ik ben dus duidelijk niet overdressed )kondigt half emotioneel de cast aan, en het duurt toch zeker een seconde vooraleer ik doorheb dat Ripley en collega's aan mijn kant de trap af zullen komen. Op zo'n meter afstand dus. 100 centimeter van het vrouwelijke icoon van de actiefilm. En op armlengte van Winona Ryder, een van de mooiste en sympathiekste actrices van het firmament. Welgeteld tien milliseconden later heb ik de camera reeds in aanslag. Met Winona op kop komen ze glimlachend de trappen af. Het is ook hun avond, maar nog meer de mijne.
En na de obligate foto-shoot vooraan (die paparazzi hadden blijkbaar toch wel indrukwekkendere toestellen mee dan ikzelf, maar zij moest hierna de zaal verlaten. Haha) kon het spel beginnen. Alien Resurrection. A Jean-Pierre Jeunet Film. Oorverdovend applaus.
Maar na 45 minuten slaat het noodlot toe. De dialogen worden plots onverstaanbaar en noodgedwongen moet ik de Franse ondertitels lezen. Weg unieke ervaring (wel, uniek was het wel natuurlijk, een Franse Alien) denk ik dan. Ook de rest van het publiek wordt blijkbaar ongedurig en na enkele minuten wordt de projectie stopgezet. De luidspreker achter het scherm die voor de dialogen zorgt is gesprongen (de uitbater van de zaal loopt nu wellicht haarloos rond) en de technici zouden het geluid proberen om te leiden naar de zijluidsprekers.
Maar mooier dan dit kon het eigenlijk niet worden. Want plots komt Sigourney Weaver met man en bodyguard mijn richting uit. Op één meter afstand blijft ze staan om te kijken in de zaal. Zelfverzekerd, knap, groot en indrukwekkend. Op één meter van Ripley. Slik. En die technische panne wordt nog leuker, want om de tijd te overbruggen gaat de volledige cast nogmaals naar voor om er informeel het publiek wat te onderhouden. Sigourney in haar uitstekend Frans, Winona bedeesd maar heel schattig, Jeunet flamboyant. Ik weet dat er op dat ogenblik minstens nog iemand zijn droom is uitgekomen. De antwoorden zijn vinnig, het lachen uitbundig en het applaus oorverdovend. Het publiek geniet, want het is ook hun avond. Maar nog veel meer de mijne.
En na 45 minuten gaan de lichten weer uit en wordt het monster terug op ons losgelaten. Jammer genoeg kom ik nooit meer in de sfeer van de film, maar dat neem ik er dan maar bij. Want ik heb Ripley gezien en Winona (die trouwens in realiteit nog heel wat schattiger is dan op het grote scherm). Wat wil een mens nog meer?
Wel... Wat dacht je van Champagne en eerste-klasse ijscrème? In een exclusieve danskeet. Met een indrukwekkende Alien op de dansvloer (ik vraag mij af welke gelukzak die naar huis heeft meegenomen). De sterren heb ik toen niet meer gezien. Champagne daarentegen wel. Decadent. Hollywood wordt aantrekkelijker en aantrekkelijker. Enkel een Star Wars première kan dit overtreffen. Het lobbyen kan beginnen. Ik heb nog welgeteld 1 jaar en 6 maanden om bevriend te worden met George Lucas. Moet kunnen.
Ripley. Ellen Ripley dus. Niet vergeten.