In de film speelt Mel Gibson een oude, zonderlinge man met een misvormd gezicht die helemaal in zijn eentje in een villa aan zee leeft en over wie de vreemdste verhalen de ronde doen. Sommigen zeggen dat Justin McLeod een moordenaar is, een ontsnapte gevangene, anderen houden hem voor een teruggetrokken porno-schrijver. Volgens weer andere bronnen is hij gewoon een vereenzaamde schoolmeester met een handicap. Vooral in dat laatste is Chuck Norstadt (geïnspireerd vertolkt door de debuterende Nick Stahl) geïnteresseerd. Hij heeft slechts enkele maanden meer te gaan voor zijn ingangsexamens en was al eens eerder niet geslaagd. Het huis uitgepest door zijn moeder en zus, raapt Chuck op een dag alle moed bij mekaar en rijdt naar het huis van McLeod. Hij wil hem vragen om hulp bij het studeren.
Wanneer de man toezegt is Chuck dol van vreugde. Dagelijks trekt hij naar het huis op de rotsen en leert er over de wereld: over kunst, over wetenschap, over toneel (Mel Gibson als Hamlet!)... tussen de man met het verminkte gezicht en de naïve jongen groeit gaandeweg een unieke vriendschap. Het zal een zomer worden die zowel Chucks als McLeods leven zal veranderen op een manier die ze zelf nooit voor mogelijk hadden gehouden.
Toen enkele jaren geleden Isabelle Hollands kinderboek The Man without a Face in Amerika verscheen, bevatte dat volgens sommigen enkele niet mis te verstane homo-erotische scènes tussen McLeod en Chuck. Het boek werd meteen uit de schoolbibliotheken gehaald en enkele grote boekenwinkelketens weigerden het nog verder te verkopen. Katholiek-tot-in-de-kist Mel Gibson hield een nauwlettend oogje in het zeil bij het script-schrijven en droeg er zorg voor dat zijn film alleen maar 'insinueert' (en dan nog). Hij is er al bij al in geslaagd de relatie tussen de man zonder gezicht en de leergierige jongen op een sobere, heel geloofwaardige wijze in beeld te brengen, en James Horners sobere score draagt daar zeker toe bij.
Het openingsthema van de film verschaft meteen de drie belangrijkste motieven voor de hele score. Uitgevoerd door het sinds Star Wars beroemdste soundtrack-orkest ter wereld, het London Symphony Orchestra, leidt de muziek ons binnen in de eenzame wereld van de Justin McLeod. Hoofdinstrumenten op deze soundtrack zijn de violen, die in contrapositie met de solo-piano de score op gang trekken. De muziek is romantisch, maar toch weet Horner op een geniale manier het algemene gevoel van onbehagen dat Chuck en het hele dorp hebben tegenover de onbekende man, uit te drukken via interventies van de andere instrumenten. Hoogtepunten van de score zijn de vliegtuig-scène en Nightmares and Revelations, dat met zijn ingehouden kracht naar de keel van de luisteraar grijpt. Adembenemend!