Je moet inderdaad niet veel verbeelding hebben om George Clooney aan het werk te zien, ergens op het einde van de vijftiende eeuw. Hij zou een persoon zijn die met de minste moeite circuleert in de hogere kringen van het gezelschapsleven. Hij zou een brede cultuur bezitten, vaardig zijn op alle gebied, steeds ontspannen handelen en een uitstraling van zwierige virtuositeit ten toon spreiden. Hij zou paardrijden en dansen; discussiëren, zingen en schrijven. Hij zou een klassieke opvoeding genieten en door zijn vlekkeloos voorkomen voldoen aan alle amoureuze geplogenheden.
Jammergenoeg voor hem leeft Clooney op het vuilnisbelt van de twintigste eeuw. Als de incarnatie van de uomo universale lijkt hij dan ook op een relict uit lang vervlogen tijden. Misschien had hij niet misstaan naast een Robert Mitchum of een James Stewart. Misschien had hij een omineus glimlachende detective moeten spelen in een film van Alfred Hithcock of een droevige verliefde in een film van Billy Wilder. Maar in het Hollywood van de jaren negentig is hij een vreemdsoortig anachronisme. Geen kat die zich daar echter aan stoort. George Clooney siert met al zijn charisma en goddelijke uitstraling tegenwoordig de covers van Entertainment Weekly, Premiere of Empire. En dat is ook eens wat anders dan de betekenisloze babyfaces van Brad Pitt of Leonardo DiCaprio.
Zoals het een hoveling betaamt, is George Clooney van goeden huize. Hij werd op 6 mei 1961 geboren in Lexington, Kentucky en leerde als puber al het vak. Zijn vader is immers Nick Clooney, een tv-coryfee van de oude stempel die beroemd werd met zijn eigen nieuwsshow in Cincinnati en tegenwoordig stoffige films aankondigt op het kabelnetwerk American Movie Classics. Zijn tante, Rosemary Clooney, maakte in de jaren vijftig ophef als popzangeres en acteerde nog aan de zijde van Bing Crosby in Michael Curtiz' oerklassieker White Christmas. Clooneys oom, José Ferrer, was ook een acteur, net als zijn neeft, Miguel Ferrer.
Geen wonder dus dat Clooney ook acteur wilde worden. Hij trok in bij zijn tante, liet zijn dromen om een beroemd baseballer van de Cincinnati Reds te worden varen, en nam lessen aan het Beverly Hills Playhouse. Zijn neef smokkelde hem binnen bij enkele audities en op die manier belandde Clooney in melige tv-soaps als Sunset Beat en Baby Talk. Ook wat het grote doek betreft, begon Clooney onder aan de ladder met rollen in onder meer Return to Horror High en Return of the Killer Tomatoes. Maar Clooney bleef wachten op zijn kans. Die kwam er in 1988, toen hij een bijrol als Booker kreeg in de vorig jaar pas opgedoekte successerie Roseanne. Voor Clooney betekende het een stap hoger op de ladder en hij werd daarbij geholpen door Hollywoods Mooisten: Kelly Preston (tegenwoordig mevrouw Travolta), Cameron Diaz, Denise Crosby (kleindochter van) en Talia Balsam (van wie hij een tijdje geleden scheidde).
In 1994 hees hij zichzelf naar het hoogste trapje op de ladder met zijn rol van dokter Douglas Ross in Emergency Room. De serie, geproduceerd door niemand minder dan Michael Crichton, was van in zijn eerste seizoen al oeverloos populair en kreeg tegen alle verwachtingen in zeer goede kritieken. Voor Clooney lag de weg naar de sterren open. Hij mocht dan wel niet door de audities voor Reservoir Dogs geraakt zijn, toen Quentin Tarantino de aflevering Motherhood van E.R. kwam regisseren, vroeg hij Clooney voor From Dusk Till Dawn. In die prent van Tarantino's speelkamaraadje Robert Rodriguez spreidde Clooney als Seth Gecko zoveel karakter en uitstraling ten toon dat hij geen ladder meer nodig had: hij vloog.
Een rol als vleermuis was, na het romantische uitje One Fine Day, dan ook niet meer dan logisch. Het verhaal doet de ronde dat Joel Schumacher op een blauwe maandag een foto van Clooney in een magazine zag staan, op zijn hoofd Batman-oren bijtekende, en tot zijn stomme verbazing zijn derde Batman had gevonden. Het alterego van Bruce Wayne had na Val Kilmer weer wat nood aan flegmatiek. Met zijn doordringende en rustige oogopslag was het precies dát wat Clooney aan de stripfiguur wist toe te voegen. Hopelijk beseffen ze bij Warner Brothers dat hij het is die de serie zal moeten redden, en niet zogezegd kleurrijke nevenpersonages als Uma Thurman of Arnold Schwarzenegger.
Vanaf deze week deelt Clooney, onlangs nog uitgeroepen tot de best gekleede mannelijke tv-ster, het scherm met Nicole Kidman in The Peacemaker, het eerste kindje van Steven Spielbergs Dreamworks. Mevrouw Cruise mag dan wel een imposantere intro hebben (in badpak nog wel) en als nucleaire specialiste Julia Kelly een zeer knappe acteerprestatie neerzetten, toch is het Clooney die als Special Forces Intelligence Officer Thomas Devoe de film draagt. De sleutel tot Clooneys succes is een staaltje van perfecte under-acting. Eén frons of rimpel drukken bij hem zoveel meer emotie en spanning uit dan elvendertig grimassen van pakweg Jim Carrey. Mimi Leder (die trouwens ook haar sporen bij E.R. verdiende) zorgt voor een uitstekende interactie tussen Clooney en Kidman.
Clooney's verdere carrière lijkt met goud geplaveid. In de armen van zijn lieftallige Franse geliefde Céline Balitran, aanschouwt hij de Hollywoodse heksenketel met het zelfvertrouwen en de rust die hem kenmerkt. Met E.R. zit het voorlopig wel goed (de serie ging bij wijze van geslaagd experiment tijdens de eerste aflevering van seizoen 4 trouwens live), en de aanbiedingen stromen binnen. Warner Brothers bood hem een contract van 28 miljoen dollar aan voor drie nieuwe films. En voor zijn rol als Jack Foley in Steven Soderberghs Out of Sight (de verfilming van Elmore Leonards bestseller) kreeg hij de ronde som van tien miljoen dollar in de schoot geworpen.
George Clooney: het evenbeeld van God? Zo ongeveer. Enkele weken geleden lag hij nog in de clinch met de Stalkerazzi, die hem tot in een toilet hadden gevolgd om foto's te maken. Clooney kwaad. Als tegenreactie werden er van hem geen foto's gemaakt tijdens de première van The Peacemaker. Die goeie ouwe Baldassare Castiglione had het moeten meemaken.