Kate. Volgens mijn eindredacteur het mooiste vierletterwoord. Kate Winslet. Als er al een wonder bestaat dan is het wel dit: hoe kan zoveel talent en schoonheid in één zo'n bekoorlijk lichaam gehuisvest zijn?
Kate. Het was de kans van mijn leven. Afgelopen week was ik voor het Effects and Animation Festival in Londen en uit welingelichte bron wist ik dat er op dat ogenblik ook een speciale vertoning zou zijn van Titanic, de monsterbudget film van James Cameron. In aanwezigheid van The Prince of Wales, but who cares. Maar aan kaarten was niet meer te geraken, daarvoor was het te laat, daarvoor was mijn arm te kort. Het plebs moet wachten. Buiten.
En toch zou ik haar zien, mijn lieve Kate. Al was het maar voor heel even. Die ene milliseconde die mijn dag, mijn jaar, mijn leven goed zou maken. Die ene glimlach die mijn diepbevroren hart zou ontdooien. Samen met de rest van de cast zou ze de voorstelling van Titanic verlaten, zou ze met handkusjes die kille Britse herfstavond draaglijk maken. En ik zou er bij zijn. Bij Kate.
Die vervelende plicht toch. Het toekomen van de sterren kon ik niet meemaken. Ik werd verwacht op de uitreiking van de LEAF Awards, en ofschoon ik mij genesteld had op de rij achter de ILM-elite kon het mij allemaal niet zo bekoren. Op minder dan een kilometer afstand zat dat bekoorlijk wezen naast James en Leonardo. Dat verrukkelijk wezen dat met Heavenly Creatures aan de wereld werd voorgesteld, om zichzelf daarna op een hartverscheurende manier aan het plebs bloot te geven in Jude. Haar schoonheid en talent bleek onuitputtelijk. En ik zat daar maar naar computeranimatie te staren. Naar bits en bytes, naar wat texture mapping. Wat voor zin had het allemaal?
Maar Cameron had het allemaal voorzien. Speciaal voor mij had hij de film uitgerokken tot 3 uur en 15 minuten. Hij had er voor gezorgd dat ik die o zo pijnlijke afstand kon overbruggen voor ze naar buiten kwamen. Hij had er voor gezorgd dat ik de mij door het lot aangewezen plaats bij de dranghekkens in kon nemen. Bedankt James. Als ik ooit eens iets terug kan doen.
Kate. Mijn laatste platonische liefde. En velen zijn haar voorgegaan, want altijd heb ik al een zwak gehad voor actrices. Van jongsafaan wist ik mijn series te kiezen in functie van het bekoorlijk vrouwelijk talent. Altijd was ik de programmamakers te vlug af. Wist ik toen veel dat bekoorlijk vrouwelijk talent enkel maar gecast werd om jonge hormonen aan te wakkeren. So what.
Ik kan mij nog goed die Dallas-avonden herinneren. En ze moet zowat mijn eerste platonische liefde geweest zijn: Victoria Principal. Pamela Ewing, die Pamela die Bobby na een jaar afwezigheid terugvond in die beruchte douche. Die Pamela ook die op het einde van de serie plastische chirurgie moest ondergaan wegens een verminkend accident. Die arme Pamela. En toen was voor mij de pret er af. Misschien was het leeftijdsverschil toch te groot... En ook mijn liefde uit het A Team was een gelijkaardig lot beschoren. Melinda Culea. Wegens 'te moeilijk' uit de serie verwijderd en vervangen door een of andere stomme griet. De schaamteloos doorgedrukte scenario's nam ik er met plezier bij, net als het stompzinnig geschiet (stompzinnig in de zin dat er toch nooit iemand gewond raakte; enkel motorkappen en banden moesten er aan geloven), maar toen Melinda verdween konden B.A. en zijn kompanen de pot op.
En de platonische tv-liefdes bleven elkaar in die tijd in snel tempo opvolgen. Het zullen mijn ontluikende hormonen wel geweest zijn. Erin 'kijk eens wat een spannend pakje ik nu aan heb' Gray uit Buck Rogers, Alyssa 'en later sprong ik maar al te graag uit de kleren' Milano uit Who's The Boss. En pre-Beverly Hills Shannen Doherty (ok, hier schaam ik mij dus wel voor). Op tv-gebied ben ik blijven steken bij Gillian 'X-Files' Anderson, de schoonheid voor the brains. Want uit eigen ondervinding begin je te beseffen dat lichamlijk schoonheid maar al te snel vervalt. En dan wil een mens wel iets meer. Al bestaat dat enkel in scriptvorm.
In die leeftijdsperiode dat iedereen zijn vriendinnetje meenam naar de duisternis van de bioscoop om daar op de laatste rij de film te vergeten, zat ik in mijn eentje te genieten van de geprojecteerde pelicule. Te genieten van de avonturenverhalen, de speciale effecten en de mooie actrices. Want een piepklein tv-scherm is één zaak, een reuzenscherm is iets totaal anders. Want waar kan je beter de fatalistische schoonheid van Sophie Marceau bewonderen? Waar kun je beter genieten van het charmachtig gegiechel van Meg Ryan, of van dat beruchte bikinietje van Carrie 'Princess Leia' Fisher?
En daar heb ik ook Natalie Portman ontdekt. Die Natalie die dé ster was uit Leon, die Uma Thruman in Beautiful Girls naast zich deed verbleken en die over meer dan een jaar de geschiedenis in zal gaan als The Queen in de nieuwe Star Wars films. Want als er iemand het talent heeft om na Kate de wereld te verstommen, dan is zij dat wel.
Veel liefdes, maar er is er één die ik nooit ben vergeten. Eén ondraaglijke liefde die zich in mijn eigenste ik heeft genesteld. Was het haar kapsel, haar temperament of haar glimlach? Ik heb het nooit begrepen, maar één zaak weet ik zeker: Glynis Barber vergeet ik nooit. Glynis 'Makepeace' Barber, de enige vrouw die bij mij ooit een 10 haalde. Glynis, het licht in mijn leven. Glynis, ik mis je zo.
Maar intussentijd is er dus Kate. Anderhalf uur wachten op Kate. En dan is het grote ogenblik aangebroken. Na Charles komt iedereen de Empire cinema uitgewandeld. En terwijl het plebs halsrijkend uitkijkt naar Leonardo DiCaprio zoek ik smachtend naar die hemelse verschijning. Die kruik vol talent en schoonheid uit Sense and Sensibilities en Hamlet. De kille herfstnacht begint op mij te drukken, paniek begint zich van mij meester te maken. Waar is Kate, waar is mijn mooiste vierletterwoord?
En daar staat hij plots voor mij: James Cameron. Als een troostprijs. Het genie achter Terminator, Aliens en The Abyss. Eén van mijn helden. Ik heb het gevoel dat ik de enige ben die hem heeft herkend, want iedereen zit te wachten op Leonardo. Buiten mezelf, ik wacht enkel op Kate. Tumult en alle camera's beginnen af te gaan. Iemand rent volledig afgeschermd naar een klaarstaande geblindeerde wagen. Waarschijnlijk is het DiCaprio die zijn schare fans die ene foto niet gunt. Achter mij beginnen meiden te vloeken omdat ze hem gemist hebben. Omdat ze te laat waren en door het bos omhooggestoken camera's van hun jonge held verstoken bleven. Ik begrijp hun gevoelens, maar ik kan hen niet troosten. Ik wacht op Kate.
De laatste wagen vertrekt en de bobbies beginnen de afsluiting op te breken. Honderden DiCaprio-fans, en tientallen nietbegrijpende toeristen beginnen zich te verspreiden over Leicester Square. Ik blijf alleen achter. Misschien moest Kate nog even naar het toilet en is ze daarom zo laat. Misschien is ze blijven zitten tot de aftiteling volledig afgelopen was. Misschien was ze er wel niet.
De herfstavond is koel. En morgen is weer een dag. Weer een dag zonder Kate. En dan zijn er die zeggen dat het leven mooi is. Hoe kan het leven mooi zijn zonder Kate?