Een nieuwe week in het verrassend droge Vancouver met nieuwe schandaaltjes, belevenissen en ervaringen. Vorige week had ik het over David Duchovny, die de hele stad in het harnas joeg door Vancouver belachelijk te maken in Late Night With Conan O'Brien. Deze kleine oorlog is nog niet helemaal uitgevochten. Radio Z935.3 FM heeft nog steeds elk uur een Duchovny-Minute waarin de zender de bewoners van de stad opjaagt om zich tegen de arrogante ster te keren. En het werkt, want voor het eerst in de geschiedenis van The X-Files vormt er zich permanent een kleine groep mensen rond de sets van The X-Files die Duchovny lastigvallen en relletjes uitlokken. Daarnaast heeft het stadsbestuur officiële verontschuldigingen geëist. Een televisieploeg zocht Duchovny op op de set en had met hem een gesprekje over het probleem. Duchovny verklaarde dat Vancouver echt wel een aardige stad is en dat het helemaal niet kwaad was bedoeld, maar verontschuldigingen kwamen er niet uit. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Ondertussen tikt voor deze Belg de klok ongenadig verder. De immigratieprocedure is begonnen, en vanaf nu is het dus wachten op een werkvergunning. Dat betekent dat ik op een andere manier mijn dagen moet zien vol te krijgen. Gelukkig zijn er alternatieven bij de vleet, en daarom krijgt u, exclusief van movie, een aantal onklopbare vrijetijdstips van uw dienaar, de onovertroffen specialist ter zake.
Vrijetijdstip 1: Schrijf je in voor een avondcursus.
Een tijdje geleden schreef ik me in voor een avondcursus scenarioschrijven voor film. Inmiddels heb ik al twee lessen achter de rug. Elke les duurt 150 minuten, en dit gedurende zes donderdagavonden (dat ik als gevolg elke week de nieuwe Friends mis, zal ik er maar bij nemen, zeker?). We zijn met tien (5 mannen en 5 vrouwen), stuk voor stuk filmfreaks tot en met. Sommige leerlingen zijn wel erg opschepperig over hun zogenaamde carrière in de filmwereld (ze beginnen een vraag steevast met 'laatst was ik een spec script aan het pitchen...'), en ik kan het niet laten me af te vragen: wat doe je in godsnaam hier als je zo'n fantastische carrière hebt lopen? Nu goed, het is wel een aardige passe-temps en ik steek er wat op over de basisprincipes van filmscenario's, en dat was de bedoeling. De docent is meneer Borden, een klein neurotisch ventje dat acht filmscripts in optie heeft, maar van wie op dit moment nog geen scenario's zijn verfilmd.
Televisie-ervaring bij de vleet, zij het dan vooral voor Canadese shows (Catwalk, een serie waarin Neve Campbell werd ontdekt). Hij gebruikt fragmenten uit populaire films zoals Kramer vs. Kramer en Ruthless People om scripts te ontleden, en laat de leerlingen af en toe de koppen bij elkaar steken om in tien minuten tijd met een basisidee op de proppen te komen waarna hij ons op onze belangrijkste fouten wijst.
Vrijetijdstip 2: Ga naar amusante lezingen.
Een andere manier om mijn tijd vol te krijgen is het opzoeken van bekend volk dat lezingen geeft voor de studenten van de University of British Columbia. Mijn vrouw beweert dat hier om de paar maanden wel een of andere hippe cultregisseur komt vertellen over zijn filmcarrière. Voor de zomer waren de gebroeders Coen bijvoorbeeld te gast op de universiteit. Een week of twee geleden gaf Oliver Stone een lezing, en jawel, uw nederige dienaar was ter plaatse. Voor de gelegenheid hadden ze meest prominente schouwburg van de stad afgehuurd, die dan ook afgeladen vol zat met langharig studentenvolk en gewone filmliefhebbers zoals ikzelf. De avond bestond uit twee delen: een uurtje waarin de paranoïde regisseur uit de doeken deed waarom hij de films maakt die hij maakt. Prima gelegenheid voor hem overigens om tussendoor sluikreclame te maken voor zijn nieuwe roman, die je je erg handig ter plaatse kon aanschaffen (op de handtekeningensessie na de lezing tekende Stone alleen maar boeken, uiteraard. In deze sluwe list ben ik dus niet getrapt). De tweede helft van de avond was een vraag-en-antwoord-sessie. Drie microfoons waarachter binnen de kortste keren lange files van studenten van diverse pluimage stonden. Nu is Oliver Stone geen idioot, die blijbaar al vaker dan hem lief is voor een publiek van studenten heeft gestaan. Omdat Stone een nogal controversiële regisseur is die wel eens onderwerpen aanpakt die volgens hem aandacht verdienen, zien de studenten in hem een uitgelezen slachtoffer om te overhalen hen te steunen in hun lievelings liefdadigheidsproject of wat dan ook.
Alvorens het woord te geven aan de eerste student, vroeg dan ook Stone uitdrukkelijk om alstublieft geen lange speech te geven over om het even welk onrecht dat hun nauw aan het hart ligt, maar meteen ter zake te komen en een vraag te stellen, die als het even kan ook een of andere betrekking heeft tot de carrière of de persoon van Oliver Stone. Het vervolg laat zich raden. Student nummer één begint te vertellen over de voordelen van hennep, over de gordijnen die je er kan van maken, over het hennep-café op Granville Island waar je ongestoord een jointje kan roken. De hippie wordt halverwege onderbroken door een reeds geïrriteerde Stone die vraagt of hij nu eigenlijk een vraag heeft. De jongen roept uit: 'Waarom maak je geen film over hennep?' Oliver Stone antwoord gehaast en sarcastisch: 'Ja ja, hennep is prima, iedereen zou hennep-grodijnen in zijn huis moeten hangen en hennep roken. Next!' De volgende student begint te zeuren over het omhakken van de wouden die British Columbia rijk is, over een verkrachting van de natuur en wat weet ik nog allemaal. Stone moet ook deze student onderbreken en doet zijn best om een intelligent antwoord te geven: 'Ik begrijp dat het omhakken van bomen verkeerd is en ik ben er dan ook tegen, maar je kan van mij toch niet verwachten dat over elk van deze onrechten een film ga draaien?'
Ook de volgende studente heeft haar lesje nog niet geleerd. Zij hééft wel degelijk een concrete vraag, maar die krijgen we pas te horen na tien lange minuten gezeur over het onrecht dat de Amerikaanse indianen is aangedaan, over de vergeten terreur van de Indianen-genocide. Haar vraag is uiteindelijk wat er geworden is van het Crazy Horse-project waarin Stone betrokken was (over een Amerikaanse Indiaan die al jaren in de gevangenis zit voor een moord die hij nooit heeft gepleegd, maar die door de CIA in de val werd gelokt). Stone vertelt dat deze film nooit is gemaakt wegens het gelijkaardige thema van Thunderheart, maar dat Steven Seagal nu probeert het project van de grond te krijgen. Het meisje loopt zuur terug naar haar zitplaats. Die studenten toch.
Vrijetijdstip 3: Kijk tv.
Tv-kijken is nog steeds de meest populaire en goedkope vorm van tijdverdrijf. Toen ik hier toekwam, had ik op de kabel een stuk of 45 kanalen, waarvan de meeste mij niet bijzonder interesseerden. Maar vorige week vrijdag gebeurde er iets Goddelijks. De kabelmaatschappij programmeerde liefst zestien nieuwe themazenders op de kabel. Toegegeven, aan het golfkanaal, het kookkanaal of tekenfilmkanaal heb ik bitter weinig. Maar, en hier kan mijn vrouw minder om lachen, het Space-kanaal (The Imagination Station) is andere koek: 24 uur science fiction, van oud (Lost In Space, Time Tunnel) tot gloednieuw (Star Trek: Deep Space Nine), en dagelijks filmklassiekers (de afgelopen drie dagen waren dat Roland Emmerichs regiedebuut Moon 44, Outland en The Illustrated Man, bij wijze van voorbeeld). Deze jongen zit vanaf nu dus elke ettelijke uren naar de beeldbuis te staren (kwestie van je actief bezig te houden) en neemt de rest op op zijn oververhitte video. Gelieve me nu dan ook te excuseren, want ik moet naar Dr. Who gaan kijken.
Volgende week: een Halloween-Horror special!